مدلسازی ریاضی تخصیص منابع در شرایط بحرانی با هدف افزایش سطح تابآوری فرآیندهای عملیاتی: مورد مطالعه صنعت نساجی
نویسندگان
1 مدیریت سیستم و بهره وری، دانشکده مهندسی صنایع و سیستم ها، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده مهندسی صنایع و سیستمها،گروه سیستمهای اقتصادی و اجتماعی
3 دانشجوی دکترای مهندسی صنایع، دانشکده مهندسی صنایع و سیستمها، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 استاد، دانشکده مهندسی صنایع و سیستمها، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.48313/jqem.2022.159884چکیده
با گذشت زمان و افزایش بحرانها در جوامع، سازمانها به طور فزایندهای در معرض اختلال هستند. که این بحرانها میتوانند منشأ طبیعی یا انسانی داشته باشد.جنبه اساسی تابآوری شامل توانایی یک عنصر در بازگشت به وضعیت نرمال بعد از وارد شدن اختلال به آن و تخصیص منابع است. بدیهی است که در هر سازمانی، هدف اساسی تخصیص کمترین منابع برای بازیابی عملیات و نیز بازگرداندن فعالیت ها به آستانه تحمل است تا رویدادهای مخرب، فعالیتهای حیاتی را متوقف نکند. در این مقاله، یک مدل کمی برای تخصیص منابع ارائه میشود که فقدان تابآوری را به حداقل میرساند. مسئله یک فرض اساسی دارد، این است که حداقل در یکی از منابع موجود با توجه به میزان بیش از حد بودن تقاضا، کمبود منبع وجود داشته باشد. پس از حل مدل با آزمایش عددی، نتایج مدل تشریح شد و مشخص شد که رویدادهای مخرب قبل از آستانه تحمل بازیابی شدند.
