مقایسه استراتژیهای مختلف مدیریت کم آبیاری در پرتقال
نویسندگان
1 عضو هیات علمی بخش تحقیقات خاک و آب مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی مازندران، ساری، ایران
2 عضو هیات علمی بخش تحقیقات خاک و آب، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی مازندران، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ساری، ایران
3 عضو هیات علمی بخش تحقیقات خاک و آب، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی مازندران، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ساری، ایران
4 محقق بخش تحقیقات خاک و آب،مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی مازندران، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ساری، ایران
doi
چکیده
در این پژوهش تاثیر روشهای مختلف کمآبیاری بر عملکرد پرتقال طی سه سال در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی مورد بررسی قرار گرفت. تیمارها عبارت بودند از: (T1) آبیاری بر اساس عرف باغدار، (T2) آبیاری بر اساس نیاز آبی، (T3) آبیاری به میزان 75 درصد نیاز آبی، (T4) آبیاری به میزان 50 درصد نیاز آبی، (T5) آبیاری به میزان 75 درصد نیاز آبی و به روش خشکی موضعی ریشه، (T6) آبیاری به میزان 50 درصد نیاز آبی و به روش خشکی موضعی ریشه. نتایج نشان داد که در مورد پارامتر عملکرد میوه تیمار خشکی موضعی ریشه (T5) اختلاف معنیداری را از نظر آماری با تیمار آبیاری بر اساس نیاز آبی (T2) نشان نداد و این درحالی است که هر دو تیمار کمآبیاری به شیوه معمول (T3و T4)، سبب کاهش معنیدار عملکرد پرتقال به میزان 28 تا 34 درصد نسبت به تیمار T2گردیدند. در مورد پارامتر کارآیی مصرف آب تیمار T6با 3/9 کیلوگرم بر مترمکعب بیشترین مقدار را به خود اختصاص داد و بهترین تیمار شناخته شد. لازم به ذکر است که کمترین میزان کارآیی مصرف آب به میزان 8/4 کیلوگرم بر مترمکعب مربوط به تیمار T1بوده است. محاسبه ارزش حال خالص (NPV) تیمارها نشان میدهد که تیمار T2 از نظر اقتصادی بهترین تیمار است.
