ارزیابی عملکرد تجاری سازی فناوری شرکت های دانش بنیان نوپا بر پایه روش بهترین- بدترین فازی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 عضو هیئت علمی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 عضو هیئت علمی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 عضو هیئت علمی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22104/jtdm.2019.3167.2096چکیده
از آن جایی که خلق مزیت رقابتی و بقا شرکت های دانش بنیان نوپا در گرو حفظ و تقویت تجاری سازی فناوری است، هسته اصلی توجه مدیران کسب و کارهای نوپا ارزیابی و اندازه گیری عملکرد تجاری سازی فناوری می باشد. در پژوهش حاضر به اولویت بندی عوامل موثر بر عملکرد تجاریسازی فناوری و ارزیابی آن در 50 شرکت دانش بنیان نوپا مستقر در مرکز رشد پارک علم و فناوری دانشگاه تهران با استفاده از تکنیک FBWM پرداخته شده است. در راستای دستیابی به این هدف ضمن مروری جامع بر ادبیات موضوع از نظرات خبرگان شامل مدیران پارک علم و فناوری دانشگاه تهران و شرکت های دانش-بنیان برتر در مرحله رشد پارک استفاده گردیده است. نتایج پژوهش نشان می دهد، سرعت تجاری سازی از طریق تعداد و زمان سریع تر دستیابی به محصولات جدید مهم ترین عامل تاثیرگذار در عملکرد تجاری سازی فناوری می باشد. همچنین به ترتیب عوامل وسعت فناوری با استفاده موثر از اختراعات ثبت شده و دانش فنی، آینده بازار و دامنه بازار از دید خبرگان درجات اهمیت بعدی را کسب نموده اند.
