مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقتورزی و درمان مثبتنگر بر خوشبینی و رضایتمندی از زندگی زنان درگیر تعارض در سالهای اول زندگی مشترک
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور
3 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، گلستان، ایران
doi
چکیده
یکی از عوامل تعیین کنندهی سلامت خانواده، خوشبینی و رضایتمندی از زندگی است. هدف این تحقیق مقایسه اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقتورزی و درمان مثبتنگر زنان درگیر تعارض است که حداکثر پنج سال تجربه زندگی مشترک داشتهاند. طرح تحقیق نیمهتجربی از نوع پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری زنان درگیر تعارض شهر مشهد در فروردین ماه 1401 بود که به دادگاه خانواده و شورای حل اختلاف مشهد مراجعه کرده بودند. از جامعه آماری تعداد 45 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش 1 تحت درمان متمرکز بر شفقت، گروه آزمایش 2 تحت درمان مثبتنگر طی 8 جلسه 1 ساعته قرار گرفته و گروه گواه تا پایان تحقیق، مداخلهای دریافت نکردند. ابزارهای تحقیق پرسشنامه رضایت از زندگی انریچ (1989) و پرسشنامه خوشبینی شییر و کارور (1994) بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر شفقتورزی و درمان مثبتنگر بر خوشبینی و رضایتمندی از زندگی زنان گروه هدف با ضریب اطمینان (95/0) اثر بخش بود. بر این اساس میتوان نتیجه گرفت درمان مبتنی بر شفقتورزی و درمان مثبتنگر میتوانند به عنوان مداخلات تکمیلی در جهت کاهش مشکلات روانشناختی و بهبود کیفیت زندگی زنان درگیر تعارض زناشویی به کار گرفته شوند.
