تحلیل کارآیی روش آبشویی موضعی در خروج املاح از خاک مطالعه موردی: باغ پسته در منطقه فتحآباد کرمان
نویسندگان
1 دکتری آبیاری، موسسه پژوهشی آب و توسعه پایدار فلات- کرمان
2 محقق موسسه آب و توسعه پایدار فلات، کرمان، ایران
doi
چکیده
هدف آبشویی به شیوه موضعی، خارج کردن املاح تجمع یافته از محدوده اصلی فعالیت ریشه در باغات و مزارع مجهز به سامانههای آبیاری موضعی و در شرایط عدم دسترسی به آب کافی برای آبشویی است. راندمان این روش در باغات مجهز به سامانه آبیاری زیرسطحی و یا در شرایط کاربرد موضعی مواد اصلاح کننده، آزمون نشده است. بنابراین در زمستان 1394 در باغ پسته در منطقه فتحآباد کرمان تحقیق فوق انجام شد و به ارزیابی روش آبشویی موضعی به همراه سه تیمار آب آبیاری، گچ و اسیدسولفوریک در چهار تکرار در خروج املاح از محدوده اصلی فعالیت ریشه درخت پسته (منطقه مرطوب اطراف لوله زیرسطحی) پرداخت. در این روش آبشویی که بهمدت 5 روز متوالی انجام گردید، از دو خط لوله تیپ کم فشار در فاصله 40 سانتیمتری از دو سمت ردیف درختان برای آبشویی املاح از محدوده مرطوب اطراف لوله زیرسطحی استفاده شد. برای مقایسه راندمان آبشویی و میزان تغییرات در مقادیر سدیم و هدایت الکتریکی (EC)، نمونهبرداری خاک قبل و بعد از آبشویی از شبکه 80 ×120 سانتیمتر از لایههای 20 سانتیمتری انجام شد. نتایج نشان داد که کاربرد 1000 میلیمتر ارتفاع آب، منجر به آبشویی موثر املاح از منطقه اصلی فعالیت ریشه درخت پسته گردید. استفاده از گچ در مقایسه با تیمارهای آب آبیاری و اسیدسولفوریک، منجر به خروج بیشتر سدیم و املاح از خاک شد. در تیمار گچ، درصد آبشویی سدیم و نمکهای محلول بهترتیب در حدود 61 و 58 درصد بدست آمد. راندمان آبشویی املاح در تیمار آب آبیاری 56 درصد و بیشتر از راندمان آبشویی املاح در تیمار اسیدسولفوریک (45 درصد) بود. بنابراین، با توجه به بالا بودن راندمان آبشویی آب آبیاری در مقایسه با تیمار اسیدسولفوریک، عدم تفاوت معنیدار آن با تیمار گچ در خروج املاح و با لحاظ مسایل اقتصادی مرتبط با هزینه مواد اصلاح کننده، بهنظر میرسد که در استفادههای عملی کاربرد آب آبیاری به تنهایی میتواند استراتژی مناسبی برای اصلاح خاکهای منطقه مورد مطالعه باشد.
