ارایه مدل ساختاری رابطه بین تعارضات والدینی با رفتارهای پر خطر از طریق میانجی گری تاب آوری و تنظیم هیجان در نوجوانان

نویسندگان

1 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

2 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.

3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.

doi
10.22038/mjms.2021.60823.3558
چکیده

مقدمه: از بحرانی‌ترین دوره‌های زندگی، نوجوانی است. دوره رشد سریع جسمی و تحولات عاطفی و روانی و دوره انتقال بین کودکی به بزرگسالی است. دوره نوجوانی، دوره است که بیشترین ناسازگاری‌های رفتاری در این دوره نمود پیدا می‌کند گرایش به رفتارهای پر خطر یکی از ناسازگاری‌های رفتاری دوران نوجوانی محسوب می‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تعارضات والدینی، تاب آوری،تنظیم هیجان با رفتارهای پرخطر به منظور تدوین مدل انجام شد.روش کار: این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است که بر روی 265 دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهرستان لنگرود در سال تحصیلی 1399-1400 انجام گرفت.به منظور سنجش متغییرهای پژوهش از پرسشنامه های خطرپذیری نوجوانان ایرانی (IARS)، مقیاس ادراک فرزند از تعارض بین والدین گریچ، سید و فیچام (1992)‏، مقیاس تاب آوری کانر و دیوید سون (CD-RIS)و پرسشنامه ی تنظیم هیجان استفاده شد.همچنین، به منظور سنجش برازش مدل پیشنهادی پژوهشگر از مدل یابی معادلات ساختاری و نرم افزار ایموس22 استفاده گردید.نتایج: در بررسی اثرات مستقیم،یافته ها نشان داد که تعارضات والدینی منجر به افزایش رفتارهای پرخطر می شود نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش حاضر، بهبود تعارضات والدینی به طور مستقیم منجر به کاهش رفتارهای پر خطر می شود.