الگوی معادلات ساختاری رضایتمندی زوجین بر اساس مؤلفههای شخصیتی پنج عاملی نئو با میانجیگری ارتباط مادرـ فرزند
نویسندگان
1 نویسنده مسئول: استادیار، گروه روانشناسی و مشاوره، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
2 دانشیار، گروه روانشناسی و مشاوره، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی و مشاوره، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
doi
چکیده
پژوهش حاضر با هدف الگوی معادلات ساختاری رضایتمندی زوجین با بررسی نقش مؤلفههای شخصیتی 5 عاملی نئو و نقش میانجیگری رابطه مادرـ فرزند انجام شد. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشآموزان پایه ششم دبستانهای پسرانه و دخترانه شهر شیراز در سال 1397 به همراه مادرشان بودند که از میان آنها 260 نفر بهعنوان نمونه به روش تصادفی خوشهای از نه منطقه آموزشوپرورش شهر شیراز انتخاب شدند. بهمنظور جمعآوری دادهها از پرسشنامه پنج عامل شخصیت نئو (1992)، مقیاس زوجی انریچ (1989) و روابط والد-فرزندی فاین و همکاران (1983) استفاده شد. دادهها با روش آماری همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند. یافتهها بین عامل شخصیتی روانآزردگی و رضایت زناشویی رابطه منفی نشان دادند، ولی عوامل شخصیتی انعطافپذیری، برونگرایی، توافقپذیری و مسئولیتپذیری با رضایتمندی زوجین رابطه مثبت داشت. همچنین متغیر رابطه مادر و فرزند رضایت زناشویی را در جهت مثبت پیشبینی میکند. ازآنجاکه صفات شخصیتی بهعنوان پیشآمادگیهایی که افراد با خود در روابط زناشویی وارد میکنند میتوانند بر سازههای میانجیگر از جمله رابطه مادرـ فرزند اثرگذار باشند؛ بنابراین، رضایت زناشویی تحت تأثیر عوامل درون فردی بهویژه ویژگیهای شخصیتی میباشد. نتایج حاکی از آن بود که ویژگیهای شخصیتی با نقش میانجی ارتباط مادرـ فرزند میتوانند رضایت زناشویی را تبیین کنند (P≤ 0/01).