تکنیکهای شخصیت و شخصیتپردازی در رمان خارج الحریم امین ریحانی
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آیت الله العظمی بروجردی، بروجرد، ایران
2 کارشناسی ارشد گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 استادیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22034/iaall.2023.355561.2719چکیده
یكی از عناصر مهم داستان، شخصیت و شخصیتپردازی است. در بررسی شخصیت داستان فرد میتواند از طریق آنچه درک کند به حوادث پی ببرد و این کار میتواند تأثیر چشمگیری بر درونمایه داستان داشته باشد. امین ریحانی در داستانهای خود از نقش شخصيت در بيان اهداف داستان نويس غافل نیست. مقاله حاضر سعی دارد با تکیه بر روش توصیفی– تحلیلی، این عنصر مهم را در رمان «خارج الحریم» بررسی کند. بدین ترتیب شخصیتهای داستان استخراج گردید و تکنیکهای آنها با نمونه مثالهایی مورد بررسی قرار داده شد. از مهمترین دستاوردهای پژوهش علاوه بر نگاه پيشروانه ريحاني در بيان مشکلات اجتماعي چنانکه توانسته است واقعیتهای اجتماعی را با تخیل قوی و زبان فاخر به واقعیت داستانی تبدیل کند و حوادث اجتماعی دوران معاصر خود را در جامعهای دیگر به تصویر بکشد؛ بيان اين مطلب است که وي کشمکش ميان «من» جهان (شخصيت کانوني داستان) با «من اجتماعي» را دقيق و هنري به تصوير کشيده است. هدف ریحانی از شخصیتپردازی دقیق، انعکاس تصویری دقیق و قابل ترسیم برای مخاطب است تا درک شخصیتها و شرایط برای خواننده ملموس و باورپذیر باشد وي در شخصيتپردازي بيشتر متکي به روش شخصيتپردازي مستقيم و در شخصیتپردازی غیرمستقیم عنصر خیال را با واقعیت در میآمیزد.