نظریهپردازی یادگیری بینسازمانی قابلیتهای مدیریت پروژه در کنسرسیومهای بینالمللی صنعت نفت ایران
نویسندگان
1 دانشگاه تربیت مدرس، گروه مدیریت پروژه و ساخت
2 دانش آموخته و استادیار دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22104/jtdm.2016.395چکیده
یادگیری بینسازمانی بهعنوان یکی از منابع اصلی کسب و توسعۀ دانش سازمانی مطرح است. کشورهای در حال توسعه، به دلیل ظرفیت مالی، مدیریتی و تکنولوژیکی محدود خود، از مشارکت شرکتهای توانمند خارجی در انجام پروژههای زیربنایی خود بهره میبرند. این امر فرصتهای فراوانی را برای یادگیری و انتقال قابلیتهای مختلف مانند قابلیت مدیریت پروژه از شرکتهای خارجی فراهم میکند. این تحقیق با رویکردی استقرایی و با استفاده از استراتژی نظریۀ زمینه ای، ضمن شناسایی عوامل مؤثر بر یادگیری بین سازمانی قابلیتهای مدیریت پروژه، رابطۀ بین این عوامل را در قالب شش قضیه حکمی و یک مدل مفهومی، تبیین نموده است. بر اساس یافتههای پژوهش، یادگیری بینسازمانی قابلیتهای مدیریت پروژه مستلزم توجه به «عزم شرکت داخلی به یادگیری بینسازمانی» بهعنوان مقولۀ مرکزی و سطح قابلیتهای شرکت خارجی در مدیریت پروژه، تمایل شرکت داخلی به رشد و توسعۀ قابلیتهای خود در مدیریت پروژه و الزام کارفرما به پیادهسازی فرآیندهای مدیریت پروژه بهعنوان پیشنیازهای یادگیری بینسازمانی است. ظرفیت یادگیری شرکت داخلی، ظرفیت یاددهی شرکت خارجی و ارتباط و تعامل دو شرکت شرایط بسترساز یادگیری هستند که از طریق بهکارگیری سازوکارهای مناسب یادگیری بینسازمانی، بر میزان یادگیری بینسازمانی قابلیتهای ملموس و ناملموس مدیریت پروژه مؤثر واقع میشود.