اثربخشی درمانهای شناختی رفتاری گروهی و درمان مثبت نگر بر سرسختی روانشناختی و کیفیت زندگی زنان مبتلا به دیابت نوع دو
نویسندگان
1 استاد پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی ناجا، تهران، ایران
2 دانش آموخته دکتری روانشناسی بالینی دانشگاه عدالت، تهران، ایران
3 نویسنده مسئول: دانشیار دانشگاه جامع امام حسین علیهالسلام، تهران، ایران
4 استاد دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
5 استادیار، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
دیابت نوع دو از بیماریهای مزمن و شایع است که باعث بهخطر افتادن سلامت روانی افراد میشود. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمانهای شناختی ـ رفتاری گروهی و درمان مثبتنگر بر افزایش سرسختی روانشناختی و کیفیت زندگی زنان مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. این مطالعه به روش نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون ـ پسآزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل انجام شد. جامعه مورد مطالعه افراد مبتلا به دیابت نوع دو شهر تهران در سال 95 ـ 96 بودند. نمونه آماری پژوهش 45 نفر (سه گروه 15 نفره) از افراد مبتلا به دیابت نوع دو بود که برای انتخاب آنها از روش نمونهگیری در دسترس استفاده شد. دو گروه مداخله بهترتیب در جلسات مداخلهای درمانهای شناختی ـ رفتاری گروهی و درمان مثبتنگر قرار گرفتند و در این مدت گروه کنترل، مداخلهای را دریافت نکردند. دادهها با پرسشنامههای استاندارد گردآوری، و با کمک نرمافزار SPSS نسخه 22 تحلیل گردید. نتایج آزمون مانکووا نشان داد که درمان شناختی ـ رفتاری و درمان مثبتنگر بر بهبود کیفیت زندگی و افزایش سرسختی روانشناختی بیماران مؤثر است (01/0>P). همچنین نتایج آزمون t نشان داد در برخی از مؤلفهها تأثیر درمانهای شناختی رفتاری گروهی از درمان مثبت نگر مطلوبتر است و تأثیر بیشتری بر بهبود کیفیت زندگی و سرسختی روانشناختی در زنان مبتلا به دیابت نوع دو دارد. بهنظر میرسد درمانهای شناختی ـ رفتاری گروهی و درمان مثبتنگر بهعنوان درمان انتخابی در بهبود سطح کیفیت زندگی و افزایش سرسختی روانشناختی بیماران از اثربخشی مطلوبی برخوردار باشد؛ لذا استفاده از این مداخلات روانشناختی در محیطهای درمانی پیشنهاد میشود.
