تأثیر پلیمرهای سوپرجاذب، محصولات آبکافت پسماندهای ماهی و آمینو اسید بر کیفیت و عملکرد فلفل دلمه‌ای در یک خاک قلیایی و در شرایط گلخانه‌ای

نویسندگان

1 پژوهشکده کشاورزی هسته‌ای، پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای، کرج، ایران.

2 پژوهشکده کشاورزی هسته‌ای، پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای، کرج، ایران.

3 گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.

doi
10.22034/sps.2026.71616.1036
چکیده

برای بررسی اثر کاربرد پلیمر سوپرجاذب، آکوازورب آبکافت ماهی و کود مخلوط آمینواسید بر ویژگی‌های رشدی، فیزیولوژیکی و عملکرد فلفل دلمه‌ای (Capsicum annuum L.)، آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی و سه تکرار در یک خاک قلیایی و در شرایط گلخانه‌ای اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل شاهد (بدون کود)، آبکافت ماهی، آمینواسید، آبکافت ماهی + سوپرجاذب (آکوازورب) و آمینواسید + سوپرجاذب بودند. نتایج نشان داد که کلیه تیمارها نسبت به شاهد بر صفات اندازه‌گیری شده تأثیر معناداری داشتند. تیمارهای ترکیبی آبکافت ماهی + سوپرجاذب و آمینواسید + سوپرجاذب نسبت به کاربرد مجزای آن‌ها برتری معناداری نشان دادند. بیشترین غلظت کلروفیل کل (2/2 میلی‌گرم بر گرم وزن تر) و کاروتنوئید (0.36 میلی‌گرم بر گرم وزن تر) در تیمار آبکافت ماهی + سوپرجاذب مشاهده شدند که نسبت به شاهد به‌ترتیب 22 و 24 درصد افزایش داشتند. همچنین، تیمار آبکافت ماهی + سوپرجاذب بیشترین ارتفاع بوته (74 سانتی‌متر) و بیشترین تعداد برگ در بوته (58) را داشت. وزن خشک کل بوته در تیمارهای آبکافت ماهی + سوپرجاذب و آمینواسید + سوپرجاذب به‌ترتیب 26 و 24 گرم بود که نسبت به شاهد (21 گرم) افزایش معناداری داشت. بیشترین نرخ فتوسنتز در تیمار آبکافت ماهی + سوپرجاذب به میزان 22.7 میکرومولCO2  بر مترمربع بر ثانیه اندازه‌گیری شد. بیشترین عملکرد میوه در بوته (105 گرم) در تیمار آبکافت ماهی + سوپرجاذب بود که نسبت به شاهد 17.7 درصد افزایش داشت. بر اساس نتایج، کاربرد تلفیقی آبکافت ماهی و پلیمر سوپرجاذب به‌دلیل بهبود تغذیه گیاه و افزایش ظرفیت نگهداری آب در خاک، به‌عنوان راهکاری مؤثر برای افزایش کمّیت و کیفیت محصول فلفل دلمه‌ای قابل‌توصیه است.