اثر علیّ جهتگیری دینی و شوخ طبعی بر فشار روانی با میانجی گری خوش بینی
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد روانشناسی اسلامی مثبتنگر، دانشگاه پیامنور.
2 استاد گروه روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز.
3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
4 دانشیار گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه پیام نور
doi
چکیده
هدف این پژوهش، تعیین اثر علیّ جهتگیری دینی و شوخطبعی بر فشار روانی با میانجیگری خوشبینی در دانشآموزان بود. جامعه آماری پژوهش تمام دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر اهواز را تشکیل داده بودند که در سال تحصیلی 95 ـ 96 مشغول بهتحصیل بودند بهطوری که از بین آنها، 308 نفر، تصادفی چند مرحلهای انتخاب شدند. بهمنظور جمعآوری دادهها از پرسشنامه جهتگیری دینی آرین (1377)، شوخطبعی سواری (1396)، جهتگیری زندگی شییر، کارور و بریگز (1994) و فشار روانی لاویبوند و لاویبوند (1995) استفاده شد. تجزیهوتحلیل دادهها از طریق ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر صورت گرفت. نتایج پژوهش نشان داد ضمن اصلاح برخی از روابط در الگوی پیشنهادی، مسیر جهتگیری دینی و شوخطبعی بر خوشبینی اثر علی مثبت و همین متغیرها بر فشار روانی اثر علی منفی ندارد و مسیر جهتگیری دینی و شوخطبعی از طریق خوشبینی بر فشار روانی اثر علی منفی غیرمستقیم دارد؛ ضمنا خوشبینی بر فشار روانی اثر علی منفی مستقیم داشت. یافتههای پژوهش نشاندهنده تأثیر جهتگیری دینی و شوخ