بررسی تاثیرخودکارسازی شبکهی آبیاری دشت قزوین بر بهبود بهرهبرداری با رویکرد دینامیک سیستمها

نویسندگان

1 دانشیار گروه مهندسی سازه‌های آبی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 دانشیار گروه سازه‌های آبی، دانشگاه تربیت مدرس تهران

3 دانش آموخته‌ی کارشناسی ارشد سازه‌های آبی، دانشگاه تربیت مدرس تهران

doi
چکیده

به­کارگیری فناوری‌های خودکار در شبکه­های آبیاری در درازمدت بر عملکرد شبکه موثر و تاثیرات متقابلی با سایر عوامل موثر در عملکرد شبکه دارد.هدف از این تحقیق شناسایی الگوهای رفتاری مرتبط با خودکارسازی و ارایه­ی مدل کاربرد خودکارسازی در شبکه­ی آبیاری قزوین با رویکرد دینامیک سیستم­ها است. برای این منظور پس از تعیین دینامیک­های غالب حاکم بر کاربرد خودکارسازی در شبکه­ی آبیاری قزوین و تهیه مدل مفهومی بر اساس پرسش­نامه­های تکمیل شده و مصاحبه­ی حضوری با مسئولین شرکت بهره­برداری و تعدادی از کشاورزان، مدل کمی کاربرد خودکارسازی برای شبکه توسعه یافت. این مدل با استفاده از شاخص­های کفایت، راندمان، عدالت و انعطاف­پذیری و با شناخت دینامیک­های فنی، مدیریتی، اقتصادی و اجتماعی موثر، بر کاربرد خودکارسازی و عوامل تاثیرپذیر از آن­ها که می­تواند منجر به بهبود مطلوبیت در شبکه شود، استخراج گردید. سپس صحت­سنجی مدل تحت آزمون­های مختلف انجام و در ادامه گزینه­های اصلاحی با توجه به اثرات درازمدت آن­ها، جهت بهبود مطلوبیت شبکه پیشنهاد شد.با اعمال گزینه­های اصلاحی از قبیل، جلب اعتماد و مشارکت کشاورزان در فرآیند خودکارسازی، ارتقا سطح آگاهی و مهارت بهره­برداران و­تخصیص بودجه و اعتبارات سرویس و خدمات خودکارسازی بر اساس میزان موردنیاز در کل شبکه،سطح مطلوبیت بین 5/9 تا 13/21 درصد بهبود خواهد یافت.