تفاوتهای منطقهای بهرهبرداری از منابع آب در ایران و نتایج توسعهای آن در استانهای کشور
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیای سیاسی، گروه جغرافیا، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
2 استاد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، گروه جغرافیا،دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
doi
10.22067/jgrd.2025.87974.1430چکیده
تفاوتهای مکانی ظرفیتهای منابع آب، بهرهبرداری از این منابع و نتایج توسعهای ناشی از مصرف منابع آب، از مهمترین چالشهای فراروی سیاستگذاران، برنامهریزان و جوامع محلی است. ایران ازجمله کشورهای با شرایط بحرانی در مدیریت مصرف منابع آبی است که توسعۀ مناطق با پتانسیلهای آبی آن، ارتباط مستقیم ندارد. برایناساس، پرسش محوری پژوهش این است که آیا در کشور ایران، نتایج توسعهای بهرهبرداری از منابع آب، متناسب با ظرفیتها و میزان مصارف آبی آنها بوده است یا خیر؟ با استفاده از روش توصیف-تحلیل و مستند به دادههای مکانی و گزارشات آماری رسمی از وضعیت تولید و مصرف آب از یکسو و بررسی شاخصهای عمومی اقتصاد کلان (تولید ناخالص داخلی و ارزش افزوده رشته فعالیتها) و شاخصهای ترکیبی توسعه (ضریب جینی و شاخص توسعۀ انسانی) از سوی دیگر، اقدام به بررسی رابطۀ مصرف آب با نتایج توسعهای آن در استانهای کشور شد. استدلال این بررسی و پژوهش بر این است که تناسبی بین ظرفیتهای آبی مناطق مختلف کشور و میزان بهرهبرداری و مصارف آبی آنها با نتایج توسعهای مورد انتظار مشاهده نمیشود. بررسی و تحلیل یافتههای پژوهش نشان میدهد که تفاوت و اختلافات مکانی، استانی و منطقهای در بهرهبرداری از منابع آب و شکلگیری الگوهای توسعهای متفاوت با ظرفیتها و منابع طبیعی و اکولوژیکی، روز به روز بر دامنه بحثهای چالشی توسعۀ نابرابر و نامتوازن بین مناطق و استانهای کشور خواهد افزود و تنظیم ظرفیتهای توسعهای هر استان متناسب با ظرفیتهای زیستی و آبی آن، ضرورتی انکارناپذیر خواهد بود.