تحلیل فضایی توسعه پایدار منطقه ژئوپلیتیک مکران مبتنی بر رویکرد همبست آب، غذا، انرژی با استفاده از شبیهسازی سیستمی(مطالعه موردی: شهرستان میناب)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی آمایش سرزمین، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 کارشناسیارشد، گروه جغرافیا و برنامهریزی آمایش سرزمین، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22034/igq.2024.437048.1835چکیده
منطقه مکران واقع در جنوبشرقی ایران در مجاورت دریای عمان، دارای ظرفیتهای بالقوهای است که میتوان از آن در راستای توسعه کشور بهرهبرد. مقاله حاضر جهت تحقق این هدف به تحلیل فضایی توسعه پایدار شهرستان میناب به عنوان دروازه ورودی منطقه با استفاده از شبیهسازی سیستمی مبتنی بر رویکرد همبست آب، غذا و انرژی تا افق 2050 در راستای پایداری منابع آب، پرداخته است. بنابراین با اجرای یک مدل مبتنی بر پویایی سیستمها در راستای ارزیابی سیاست راهاندازی و توسعه آب شیرینکنهای هستهای، وضعیت سه متغییر اساسی شامل 1. درصد تامین حجمی آب 2. جمعیت 3. تولید ناخالص داخلی سرانه منطقه، تحت پنج سناریو شامل، راهاندازی آبشیرینکن اتمی با چهار ظرفیت اسمی 700، 1000، 1200، 1500مگاوات به انضمام ادامه وضع موجود مورد بررسی قرارگرفت. بنابر نتایج شبیهسازی، سیاست راهاندازی آبشیرینکن هستهای منجر به تحقق اهداف توسعه پایدار و هر دو فرضیه مقاله در روند فرآیند ارزیابی، تایید شد.