بررسی وضعیت خودبسندگی و سلامت شهری و ارائۀ راهکارهای محتمل در شرایط اپیدمی کُوید-19 (مطالعۀ موردی: شهر جیرفت)

نویسندگان

1 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه زنجان،زنجان،ایران

2 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

3 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.

4 استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران،تهران، ایران

doi
10.22067/jgrd.2023.76408.1138
چکیده

امروزه بیشتر کشورها از اپیدمی و افزایش تعداد نمونه­های مبتلای تأییدشده رنج می­برند و راهبردهای متفاوتی برای پاسخ به شیوع اتخاذ می­­کنند و همچنین از همه منابع ممکن به‌طور مؤثر و باسرعت در مبارزۀ ضداپیدمیک بهره می‌برند. ساختار شهرها باید علاوه‌بر تأمین نیازهای روزانه، ظرفیت پایه‌ای برای پاسخ به شرایط اضطراری داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، ارائه تصویری جامع از وضعیت خودبسندگی سلامت شهری در شهر جیرفت در بعد ناحیه و ارائه راهکارهای محتمل برای پاسخ‌دهی به شرایط اضطراری در همه‌گیری کُوید-19 بود. روش پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت جزو تحقیقات توصیفی-تحلیلی بود. گردآوری داده­ها از دو شیوه اسنادی با استفاده از آمار همه‌گیری کُوید-19 شهر جیرفت تا دی‌ماه 1400 و طرح جامع شهر جیرفت (1395) و همچنین شیوه میدانی مصاحبه انجام‌ شد. جامعه آماری تحقیق شامل نواحی پنج­‌گانه شهر براساس طرح جامع و متخصصان حاضر در یک جلسه هم‌اندیشی بود. در تحلیل داده­ها از تکنیک تصمیم‌گیری چندمعیاره EDAS و اهمیت و عملکرد IPA استفاده شد. نتایج تحقیق نشان می­دهد، شهر جیرفت به‌طور کل به‌عنوان محیط خودبسنده در شرایط اپیدمی عمل ‌نکرده است. تنها ناحیه 2 به دلیل تمرکز مؤلفه‌های سلامت شهری توانسته است در برابر اپیدمی خودبسنده باشد همچنین راهکارهای جابه‌جایی مطب دکترها از خیابان رجایی در خیابان‌های فرعی، قرار دادن انتظامات فعال برای هر سازمان و اخذ بودجه مجزا برای هر سازمان و ارگان به‌عنوان مقابله با بیماری­های اپیدمی، محتمل­ترین راهکارها با توجه به شرایط شهر جیرفت شناخته شده‌اند.