گذر از گردشگری شهری به بازآفرینی شهری (مطالعۀ موردی شهر زنجان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22067/jgrd.2022.78780.1189چکیده
گردشگری را یکی از مهمترین صنایع توسعه پایدار در هر جامعهای باید دانست که از تحرک بسیاری در تغییرات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، شهری و محیطی برخوردار است. تمرکز بر جنبههای مختلف صنعت گردشگری، همراه با برنامهریزیهای مدیریت محلی و ملی هر جامعهای نقش بسیار بااهمیتی در فرایندهای بینالمللی و ملی هر جامعهای میتواند ایفا کند. در این میان از نقش بازآفرینی گردشگری در فضای شهری نباید غافل شد؛ امری که میتواند بهعنوان دارایی و ثروت یک جامعه شهری بررسی شود. با این رویکرد، نوشتار حاضر کوشید گردشگری شهری را از منظر بازآفرینی شهری وارسی کند. برای این منظور ابتدا از طریق روشهای میدانی و کتابخانهای، دادهها گردآوری شد. حجم نمونه آماری طبق استانداردهای موجود برابر با ۳۰ نفر بود که متشکل از متخصصان حوزه گردشگری و کارشناسان حوزه شهری بود که براساس روش دلفی انتخاب شدند؛ بر این اساس، از نرمافزار SPSS برای تجزیهوتحلیل دادهها استفاده شد. نتایج نشان داد که از بین مؤلفههای ذکرشده، مؤلفه اثر احیای هویت تاریخی مرکز شهر بر احساس غرور و افتخار ساکنان شهر (63/14) در رتبه اول و مؤلفه اثر توسعه گردشگری در بافت قدیم شهر در درک مسئولان در حفظ آثار و بناها (95/10) در پایینترین رتبه قرار دارد. افزایش گردشگری شهری باعث هویتبخشی و بازآفرینی اماکن تاریخی شده و اطلاعات حاصل از حضور گردشگران با افزایش درآمد باعث رونق گردشگری و توجه هر چه بیشتر مدیران شهری به بهسازی بافتهای با ارزش تاریخی زنجان طی سالهای اخیر شده است که ضمن ایجاد اشتغال، زمینه بازآفرینی شهری را فراهم کرده است.