تأثیر خلق تعادلهای فضایی بر توسعه دانشبنیان و نوآور منطقه کلانشهری تهران
نویسندگان
1 استادیار گروه برنامهریزی و طراحی شهری و منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد برنامهریزی منطقهای، دانشکده معماری و شهرسازی،دانشگاه شهید بهشتی،تهران، ایران
doi
10.22067/jgrd.2023.79073.1199چکیده
هدف پژوهش حاضر، مطالعه و تحلیل توسعه فضایی دانشبنیان و نوآور در سطح منطقه کلانشهری تهران و ارائه راهکارهایی برای توزیع فضایی متعادل در اثر سرریز منافع ناشی از توسعه قطبها و خوشههای دانش و نوآوری در شهرستانهای این منطقه بود. روش پژوهش، کمّی-تحلیلی و از نظر هدفگذاری، کاربردی بود. شاخصهای ضریب جینی تمرکز فضایی فعالیتهای اقتصادی دانشبنیان، ضریب جینی تخصصیشدن منطقهای و میانگین سهم ضریب مکانی فعالیتهای دانشبنیان از همه فعالیتهای اقتصادی، با استفاده از دادههای مرکز آمار ایران محاسبه شدند. برای تجزیهوتحلیل اطلاعات از مدل تحلیل مسیر بهمنظور استخراج مسیر تجربی توسعه متعادل دانشبنیان و نوآور در منطقه کلانشهری تهران از طریق تحلیل رگرسیون میان متغیرهای پژوهش در نرمافزارهای SPSS، اکسل (Excel) و سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) استفاده شد. راهبردهای پژوهش با استفاده از ماتریس برنامهریزی راهبردی کمی (QSPM) اولویتبندی شدند تا درنهایت راهبردهای برتری که بیشترین امتیاز را در دستیابی به توسعه متعادل دانشبنیان و نوآور منطقه کلانشهری تهران کسب کردند، ارائه شوند. نتایج این پژوهش نشان داد، در فضاهایی از منطقه که در آنها توسعه از طریق صنایع دانشبنیان در حال انجام است و تخصصیشدن منطقهای را ایجاد کرده است، ضریب جینی تمرکز فضایی این فعالیتها بالا و نبود تعادل منطقهای ایجاد شده است. همچنین با توجه به اشتراک اغلب شهرستانها در یکسری از فعالیتهای تخصصیشده مانند محصولات فلزی فابریکی بهجز ماشینآلات و تجهیزات، رادیو و تلویزیون و دستگاهها و وسایل ارتباطی و وسایل نقلیه موتوری، تریلر و نیمتریلر، خوشهبندی فضایی از شاخههای مختلفی از این صنایع در شهرستانهای منطقه صورت گرفته است.