تحلیل تحققپذیری برنامههای راهبردی در شهرهای ایران با تأکید بر شهر شهرکرد
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی،کرمان،ایران
2 استادیار گروه شهرسازی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی،کرمان،ایران
3 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران،ایران
doi
10.22067/jgrd.2023.83725.1312چکیده
هدف از طرح مسئله مدنظر دستیابی به برنامهای است که بتواند مسائل شهر شهرکرد را در سطوح فراملی، ملی، منطقهای و محلی تشخیص دهد و براساس آن هدفهای لازم را تدوین کند. روش تحقیق حاضر به لحاظ ماهیت ازجمله تحقیقات ترکیبی (کمی-کیفی) و به لحاظ هدف ازجمله تحقیقات کاربردی به شمار میآید. در این رویکرد ابتدا با استفاده از نرمافزار تحلیلی MAXQDA کدهای فرعی، محوری و گزینشی برای شناسایی عوامل مؤثر بر تحققپذیری طرحهای توسعه شهری استخراج شدند؛ به این صورت که برای مشخص شدن تحققپذیری طرحهای توسعه شهری در مقیاس جهانی، ابتدا منابع مختلف اعم از کتابها، مقالات، گزارشها، طرحهای مختلف توسعه شهری مطالعه شد. سپس با استفاده از نرمافزار MAXQDA به کدگذاری مطالب اقدام شد. در ادامه برای اولویتبندی و رتبهبندی عوامل مؤثر بر تحققپذیری طرحهای توسعه شهری از مدل تصمیمگیری چندمعیاره تاپسیس استفاده شد. بررسی یافتههای پژوهش نشان میدهد که با بررسی ادبیات تخصصی پژوهش مشخص شد، موارد مختلفی بر فقدان تحققپذیری طرحهای توسعه شهری تأثیرگذارند. در بسیاری از تحقیقات مکانیسمهای متفاوتی بر تحقق نیافتن تأثیر داشتهاند؛ بنابراین وجه مشترک اغلب این تحقیقات، تأکید بر الزامات ساختاری در مقیاسهای ملی و منطقهای بوده است که بیشتر منطبق بر الگوی مدیریت متمرکز و بخشی است. علاوه بر این، ابعاد فضایی در حوزه انسانی و طبیعی بر وضعیت تحققپذیری تأثیرگذار است. این تأثیر به تبع شرایط حاکم بر محدودههای مختلف، گاهی موجب تأثیر منفی بر وضعیت تحققپذیری میشود و در برخی موارد نیز تأثیر مثبت دارد.
