طراحی مدل توسعۀ پایدار اجتماعی براساس موانع اجتماعی در شهرستان بشاگرد
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اسلامی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران
2 دانشجوی دکتری جامعهشناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران
3 دانشیار گروه جامعهشناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران
doi
10.22067/jgrd.2023.84557.1334چکیده
امروزه، مباحث توسعه پایدار یکی از حوزههای مدنظر در جوامع مختلف است و در این بین، پایداری اجتماعی به دلیل تأثیر بسیاری که میتواند بر سطح رفاه مردم داشته باشد، از جایگاه ویژهای برخوردار است. با وجود اهمیت زیاد، درمورد جوانب و ابعاد پدیده پایداری اجتماعی با توجه به شرایط بومی مناطق مختلف آگاهی محدودی وجود دارد و بهنوعی تاحدودی در تحقیقات علمی از پژوهشکردن در این حوزه غفلت شده است؛ ازاینرو هدف تحقیق، طراحی مدل توسعه پایدار اجتماعی براساس موانع اجتماعی در شهرستان بشاگرد بود. تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی-توسعهای و در زمره تحقیقات آمیخته بود. در مرحله کیفی، از روش (مضمون) برای طراحی مدل استفاده شد. با 20 نفر از اساتید و کارشناسان زمینه توسعه و پایداری شهری و اجتماعی در دانشگاهها و سازمان میراث فرهنگی که با روش قضاوتی و هدفمند انتخاب شدند، مصاحبه نیمهساختاریافته انجام شد. براساس یافتهها، پایداری اجتماعی شامل مؤلفههای کالبدی (امکانات شهری)، عدالت اجتماعی، آموزشی و پژوهشی و زیستمحیطی و مشارکتی است. در بخش کمّی بهمنظور تحلیل دادهها و تعیین سطوح و رتبه برخورداری شهرستان بشاگرد، از تلفیق تکنیکهای آزمون تی و شاخصهای توصیفی استفاده شد. در این تحقیق جمعیت شهرستان بشاگرد در قالب دو منطقه شهری و روستایی بررسی شد. برای تعیین حجم نمونه به جدول مورگان استناد شد و با توجه به نامحدود بودن جامعه آماری، حداکثر تعداد نمونه معادل 384 نفر در نظر گرفته شده است. براساس یافتهها، خروجی آزمون تی نشان داد که در سطح معناداری 95 درصد فرضیه پژوهش تأیید شد که بدین مفهوم است که عوامل اجتماعی بر توسعهنیافتگی شهرستان بشاگرد مؤثر بوده است. همچنین براساس نتایج آزمون فرضیهها، شهرستان بشاگرد از نظر ابعاد پایداری اجتماعی شرایط چندان مطلوبی ندارد.