ظرفیتهای بازآفرینی بافتهای ناکارآمد شهری با رویکرد برنامهریزی مشارکتی (موردمطالعه: شهرک شهید باهنر کلانشهر مشهد)
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استاد، گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه جغرافیا، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22067/jgrd.2022.78311.1181چکیده
بافتهای فرسوده و ناکارآمد شهری یکی از تنگناها و مسائل پیچیده ناپایداری توسعه شهری هستند و برای ارتقای کیفیت زندگی، بازآفرینی این بافت ها ضرورت دارد؛ ازاینرو، رویکرد بازآفرینی شهری با بهرهگیری از ادبیات برنامهریزی مشارکتی در پی دستیابی به جوامع پایدار شهری است. تحقیق حاضر به شناسایی ظرفیتهای مشارکت شهروندی برای برنامهریزی مشارکتی در شهرک شهید باهنر واقع در منطقه 6 کلانشهر مشهد با استفاده از تکنیک تحلیل عاملی میپردازد. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی- تحلیلی بود و جامعه آماری پژوهش، 33.937 نفر شهروند ساکن در شهرک شهید باهنر بود. تعداد نمونه براساس فرمول کوکران 379 نمونه تعیین شد و به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. نتایج نشان میدهد، ظرفیتهای مشارکت شهروندی در بافت ناکارآمد شهرک شهید باهنر شامل ابعاد نهادی، کالبدی، اجتماعی-فرهنگی، اقتصادی و زیستمحیطی است و ارتباط معناداری بین آنهاست. همچنین شدت رابطه در ابعاد اقتصادی و اجتماعی- فرهنگی از همه بیشتر و برابر با 752/0 است. با استفاده از آزمون تی تکنمونهای نیز ظرفیت مشارکت شهروندی در بازآفرینی بافت ناکارآمد شهرک شهید باهنر در ابعاد نهادی، کالبدی، اجتماعی-فرهنگی و اقتصادی در وضعیت مطلوب قرار دارد. ازآنجاکه میانگین زیستمحیطی برابر با 866/2 و از حد متوسط عدد 3 کمتر است، ظرفیتهای مشارکت شهروندی در بازآفرینی بافت ناکارآمد شهرک شهید باهنر در بخش زیستمحیطی در وضعیت پایین قرار دارد. با توجه به نتایج این پژوهش و مشخص شدن میزان ظرفیت مشارکت ساکنان شهرک شهید باهنر، شیوه اجرایی برنامهریزی مشارکتی بهمنظور بازآفرینی مطلوب در بافتهای ناکارآمد شهری، از طریق فعالیتهای منسجم و برنامهریزی شده دفاتر تسهیلگری محقق میشود.