بررسی قدرت و مکانیسم‌ فعالیت آنتی‌اکسیدانی ترکیبات پلی‌فنولی تاکسی‌فولین، مورین و کورکومین

نویسندگان

1 دانشجوی مقطع ارشد رشته بیوشیمی مرکز تحقیقات بیوشیمی-بیوفیزیک دانشگاه تهران

2 مرکز تحقیقات بیوشیمی-بیوفیزیک، دانشگاه تهران

3 دانشجوی مقطع ارشد رشته بیوشیمی مرکز تحقیقات بیوشیمی-بیوفیزیک دانشگاه تهران

doi
چکیده

استرس اکسیداتیو، پدیده‌ای است که در نتیجه‌ی افزایش بیش‌از حد گونه‌های فعال اکسیژن ایجاد شده و روی فعالیت طبیعی آنزیم‌ها، پروتئین‌ها، سلول‌ها و حتی اندام‌های موجود زنده، اثر تخریبی می‌گذارد. مطالعات گذشته‌ی بسیاری از محققان، بیان‌گر اهمیت استفاده از ترکیبات طبیعی و عمدتا گیاهی مانند پلی‌فنول‌ها، به عنوان راه‌کاری ایمن در توقف بروز اثرات مخرب استرس اکسیداتیو است. مکانیسم نحوه‌ی فعالیت غیر آنزیمی این ترکیبات آنتی‌اکسیدانی، در اغلب موارد به گروه‌های هیدروکسیل متصل به حلقه بنزن یا آروماتیک، با اهدای اتم هیدروژن به رادیکال‌های آزاد نسبت داده ‌می‌شود که در نهایت باعث مهار و خنثی‌سازی گونه‌های فعال اکسیژن می‌شوند. در این مقاله، قدرت آنتی‌اکسیدانی سه ترکیب پلی‌فنولی، شامل تاکسی‌فولین، مورین و کورکومین، در تقابل با ترکیب شیمیایی DPPH به عنوان رادیکال آزاد و بررسی تغییر میزان جذب آن طی واکنش با این ترکیبات گیاهی در یک غلظت پایین و مشخص، بررسی شد. با استفاده از دستگاه الایزا ریدر فلورسانس H4، میزان تغییر جذب رادیکال DPPH به دست آمد و به کمک نرم‌افزارهای Excel، OriginLab و Graph Pad Prism نتایج سنجیده شد. طبق نتایج به‌دست‌آمده، تاکسی‌فولین به دلیل دارا بودن گروه‌های متعدد هیدروکسیل متصل به حلقه‌های فنولی و اتم‌های اکسیژن متصل به حلقه هتروسیکلیک (حلقه C) و وجود آرایش فضایی اتم‌های هیدروژن در این حلقه بالاترین قدرت آنتی اکسیدانی را دارد و به دنبال آن کورکومین و مورین در مراتب بعدی قرار می‌گیرند. داده‌های این پژوهش، بر اهمیت مصرف محصولات گیاهی مغذی، مانند مرکبات و مغزهای خوراکی و همچنین ادویه‌های توصیه‌شده در طب سنتی، مانند زردچوبه، بیش از پیش تاکید می‌کند.