تحلیلی بر راهبردهای تحقق مدیریت یکپارچة شهری (مطالعة موردی: شهر تهران)
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22067/jgrd.2021.50145.0چکیده
مدیریت شهری در کلانشهر تهران بهعنوان بزرگترین کلانشهر ایران و یکی از پرجمعیت ترین شهرهای دنیا با چالشهای زیادی مواجه است. نبود مدیریتی واحد سالانه مشکلات متعدد و هزینههای زیادی به دلیل ناهماهنگی دستگاههای اجرایی، به شهروندان تحمیل میکند؛ بنابراین برنامهریزان و سیاستگذاران شهری را ناگزیر به اتخاذ رویة برنامهریزی واحد و یکپارچه برای ایجاد هماهنگی بین اولویتها و نیازهای مختلف میکند. با توجه به این مسئله، پژوهش حاضر به شناسایی ضعفها و قوتهای نظام مدیریت شهری کلانشهر تهران و درنهایت ارائة راهکارهایی برای تحقق مدیریت یکپارچه در این کلانشهر پرداخته است. نوع پژوهش، کاربردی و روش آن توصیفی-تحلیلی بود. جامعة آماری پژوهش کارشناسان و متخصصان و متولیان مدیریت شهری بودند و برای تحلیل از تکنیک SWOT استفاده شد. درمجموع، 19 نقطة قوت و فرصت بهعنوان فاکتورهای مثبت و 21 نقطه ضعف و تهدید بهعنوان محدودیتهای پیش روی مدیریت یکپارچة کلانشهر تهران شناسایی شد که نشان از مدیریت بخشی و جداگانه در شهر، بهرغم توان بسیار در زمینة توسعة مدیریت هماهنگ و یکپارچه دارد. در پایان، راهکارهایی برای کمرنگ کردن این موانع و درنهایت، تحقق «مدیریت یکپارچة کلانشهر تهران» پیشنهاد شد که نیازمند توجه جدی مدیران و برنامهریزان شهری است. نتایج مطالعات و پژوهشهای پیشین نشان میدهد که سیستم مدیریت شهری در ایران در اجرای برنامهها و طرحها موفق عمل نکرده است و کلانشهر تهران نیز بهعنوان پایتخت کشور به بستر تمرکز امکانات در تمام ابعاد اقتصادی، سیاسی، و اجتماعی تبدیل شده که این امر باعث تعدد مدیریت در تهران شده است. با توجه به این موضوع، به نظر میرسد بهکارگیری مدیریت یکپارچة شهری باعث ایجاد هماهنگی و توازن بین سازمانهای اجرایی خواهد شود.