تحلیلی بر راهبردهای تحقق مدیریت یکپارچة شهری (مطالعة موردی: شهر تهران)

نویسندگان

1 استاد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

3 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22067/jgrd.2021.50145.0
چکیده

مدیریت شهری در کلان­شهر تهران به­عنوان بزرگترین کلان­شهر ایران و یکی از پرجمعیت ترین شهرهای دنیا با چالش‌های زیادی مواجه است. نبود مدیریتی واحد سالانه مشکلات متعدد و هزینه‌های زیادی به دلیل ناهماهنگی دستگاه‌های اجرایی، به شهروندان تحمیل می‌کند؛ بنابراین برنامه‌ریزان و سیاست­گذاران شهری را ناگزیر به اتخاذ رویة برنامه‌ریزی واحد و یکپارچه برای ایجاد هماهنگی بین اولویت‌ها و نیازهای مختلف می‌کند. با توجه به این مسئله، پژوهش حاضر به شناسایی ضعف­ها و قوت­های نظام مدیریت شهری کلان­شهر تهران و درنهایت ارائة راهکارهایی برای تحقق مدیریت یکپارچه در این کلان­شهر پرداخته است. نوع پژوهش، کاربردی و روش آن توصیفی-تحلیلی بود. جامعة آماری پژوهش کارشناسان و متخصصان و متولیان مدیریت شهری بودند و برای تحلیل از تکنیک SWOT استفاده شد. درمجموع، 19 نقطة قوت و فرصت به­عنوان فاکتورهای مثبت و 21 نقطه ضعف و تهدید به­عنوان محدودیت­های پیش روی مدیریت یکپارچة کلان­شهر تهران شناسایی شد که نشان از مدیریت بخشی و جداگانه در شهر، به‌رغم توان بسیار در زمینة توسعة مدیریت هماهنگ و یکپارچه دارد. در پایان، راهکارهایی برای کم‌رنگ ­کردن این موانع و درنهایت، تحقق «مدیریت یکپارچة کلان­شهر تهران» پیشنهاد شد که نیازمند توجه جدی مدیران و برنامه­ریزان شهری است. نتایج مطالعات و پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهد که سیستم مدیریت شهری در ایران در اجرای برنامه‌ها و طرح‌ها موفق عمل نکرده است و کلان­شهر تهران نیز به­عنوان پایتخت کشور به بستر تمرکز امکانات در تمام ابعاد اقتصادی، سیاسی، و اجتماعی تبدیل شده که این امر باعث تعدد مدیریت در تهران شده است. با توجه به این موضوع، به نظر می­رسد به­کارگیری مدیریت یکپارچة شهری باعث ایجاد هماهنگی و توازن بین سازمان­های اجرایی خواهد شود.