نقش عوامل درونی تأثیر گذار در آسیبپذیری سکونتگاههای روستایی (1399-1375) مورد: ناحیۀ تکاب (آذربایجان غربی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکدۀ علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکدۀ علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استاد جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکدۀ علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22067/jgrd.2021.71858.1058چکیده
آسیبپذیری سکونتگاههای انسانی متأثر از عوامل مختلفی است. آسیبهایی با منشاهای مختلف اثرات متفاوتی را بر فضای سکونتگاهی انسانها بر جای گذاشتهاند، که البته میزان این اثرات در فضاهایی روستایی بیشتر بوده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی آسیبپذیری سکونتگاههای روستایی ناحیه تکاب انجام شده است. روش مورد استفاده کیفی و از نوع اکتشافی بوده است. جامعه آماری پژوهش حاضر خبرگان، کلیه مدیران و مردمان محلی سکونتگاههای روستایی ناحیه تکاب بوده است. نمونهگیری با استفاده از رویکرد هدفمند انجام گرفته است. برای تعیین حجم نمونه از اشباع نظری بهره گرفته شد به طوری که مصاحبهها تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت و در نهایت 30 مصاحبه صورت پذیرفت. روش تجزیه و تحلیل در این پژوهش روش تحلیل محتوا است. نتایج حاصل از مطالعات کیفی مشتمل بر 179 کد اولیه، 43 مفهوم، 16 مقوله فرعی و 3 مقوله اصلی بوده است. نتایج نشان داد که دگرگونی بسترهای مکانی – فضایی ناحیه تکاب در شکلپذیری آسیبهای این ناحیه در قالب آسیبهای محیطی (محدودیت منابع آب، بروز مخاطرات، آسیبهای ناشی از معادن، قطعه قطعه شدن زمینهای کشاورزی و پراکندگی) آسیبهای اقتصادی (خام فروشی مواد اولیه، اشتغال، مشکلات فروش محصولات، پایین بودن خدمات و زیرساخت ها، سو مدیریت در بخش گردشگری و عدم حمایت از بافندگان فرش) و آسیبهای اجتماعی (مهاجرت، مشارکت پایین مردم در امور روستا، پایین بودن سطح سواد بویژه زنان، مطالبه گر نبودن مردم و آسیبهای ناشی از شبکه های اجتماعی) خود را نشان داده است.