تبیین مؤلفههای مؤثر بر حکمروایی در مدیریت محلی (مطالعۀ موردی: روستاهای شهرستان زنجان)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22067/jgrd.2021.49186.0چکیده
امروزه حکمروایی در مناطق روستایی به عنوان فرایندی نوین در حکومت با دارا بودن شاخص های خاص خود میتواند مباحث نوینی در زمینه مدیریت محلی در مناطق روستایی مطرح کند و سبب توانمندسازی ساکنین نواحی روستایی در زمینه های متفاوت اعم از تصمیم سازی، اجرا و ارزیابی گردد که در این میان متأثر از عوامل و مؤلفه هایی است که این مؤلفه ها میتوانند محیطی، اقتصادی، اجتماعی و نهادی باشند. بنابراین هدف پژوهش حاضر تببین مؤلفه های مؤثر بر حکمروایی در مدیریت محلی شهرستان زنجان است. با توجه به اهمیت موضوع مورد مطالعه، نوع تحقیق کاربردی، روش تحقیق از نوع توصیفی- تحلیلی و جهت گردآوری اطلاعات از دو روش کتابخانه ای و مطالعات میدانی استفاده شده است. جامعۀ آماری این تحقیق 25588 خانوار و مدیران محلی منطقۀ مورد مطالعه است که از طریق فرمول کوکران تعداد نمونه خانوارهای روستایی 382 خانوار محاسبه شد. از میان مدیران محلی نیز 50 نفر از دهیاران روستاهای نمونه و رئیسان شوراهای اسلامی به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون t تکنمونهای، همبستگی اسپیرمن و پیرسون و رگرسیون استفاده شد که نتایج آزمون t تکنمونهای نشان داده، حکمروایی در منطقۀ مورد مطالعه در سطح متوسطی قرار دارد و آزمون همبستگی نشان داد که بین تمامی مؤلفه ها و حکمروایی به جز مؤلفه های فاصله از شهرستان، جنسیت دهیار، تجهیزات آتشنشانی، مالکیت زمین و ساختمان توسط دهیاری رابطه معناداری وجود دارد. در رابطه با میزان تأثیرگذاری مؤلفه ها، سرمایۀ اجتماعی (412/0) بیشترین تأثیرگذاری را بر حکمروایی در منطقۀ مورد مطالعه داشته است، بنابراین میتوان جهت بالا بردن حکمروایی در منطقه نسبت به تقویت هر چه بیشتر سرمایۀ اجتماعی در کنار توجه به سایر عوامل اقدام نمود.