تبیین مؤلفه‌های مؤثر بر حکمروایی در مدیریت محلی (مطالعۀ موردی: روستاهای شهرستان زنجان)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22067/jgrd.2021.49186.0
چکیده

امروزه حکمروایی در مناطق روستایی به عنوان فرایندی نوین در حکومت با دارا بودن شاخص ­های خاص خود می­تواند مباحث نوینی در زمینه مدیریت محلی در مناطق روستایی مطرح کند و سبب توانمندسازی ساکنین نواحی روستایی در زمینه­ های متفاوت اعم از تصمیم ­سازی، اجرا و ارزیابی گردد که در این میان متأثر از عوامل و مؤلفه ­هایی است که این مؤلفه­ ها می­توانند محیطی، اقتصادی، اجتماعی و نهادی باشند. بنابراین هدف پژوهش حاضر تببین مؤلفه­ های مؤثر بر حکمروایی در مدیریت محلی شهرستان زنجان است. با توجه به اهمیت موضوع مورد مطالعه، نوع تحقیق کاربردی، روش تحقیق از نوع توصیفی- تحلیلی و جهت گردآوری اطلاعات از دو روش کتابخانه­ ای و مطالعات میدانی استفاده شده است. جامعۀ آماری این تحقیق 25588 خانوار و مدیران محلی منطقۀ مورد مطالعه است که از طریق فرمول کوکران تعداد نمونه خانوارهای روستایی 382 خانوار محاسبه شد. از میان مدیران محلی نیز 50 نفر از دهیاران روستاهای نمونه و رئیسان شوراهای اسلامی به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون t تک­نمونه­ای، همبستگی اسپیرمن و پیرسون و رگرسیون استفاده شد که نتایج آزمون t تک‌نمونه­ای نشان داده، حکمروایی در منطقۀ مورد مطالعه در سطح متوسطی قرار دارد و آزمون همبستگی نشان داد که بین تمامی مؤلفه ­ها و حکمروایی به جز مؤلفه ­های فاصله از شهرستان، جنسیت دهیار، تجهیزات آتش‌نشانی، مالکیت زمین و ساختمان توسط دهیاری رابطه معناداری وجود دارد. در رابطه با میزان تأثیرگذاری مؤلفه­ ها، سرمایۀ اجتماعی (412/0) بیشترین تأثیرگذاری را بر حکمروایی در منطقۀ مورد مطالعه داشته است، بنابراین می­توان جهت بالا بردن حکمروایی در منطقه نسبت به تقویت هر چه بیشتر سرمایۀ اجتماعی در کنار توجه به سایر عوامل اقدام نمود.