حمایت از شاغلین مشاغل سخت و زیان‌آور بالینی در پرتو رویه دیوان عدالت اداری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشگاه قم، قم، ایران

2 استادیار حقوق عمومی دانشگاه قم، قم، ایران

3 دانشیار حقوق بین الملل عمومی دانشگاه قم، قم، ایران

doi
10.22054/qjpl.2023.66307.2739
چکیده

مشاغل بالینی به موجب حکم قانونگذار بعنوان مشاغل سخت و زیان­آور تعیین و شاغلین آن مورد حمایت قرار گرفته ­اند. با توجه به فعالیت شاغلین مذکور در بخش ­های مختلف دولتی و غیردولتی و حاکمیت قوانین و مقررات دارای احکام مختلف بر بخش ­های مذکور، رویه‌های متفاوتی در حمایت از شاغلین مذکور اتخاذ گردیده و این امر میان افرادی که به مشاغل یکسان با شرایط مشابه و با شرح وظایف یکسان اشتغال دارند موجب تبعیض گردیده است. هدف از نگارش این مقاله بررسی رویه­های متفاوت و ارائه راهکار جهت رفع این تبعیض می ­باشد. مشمولین قانون کار و تامین اجتماعی با حداقل 20 سال متوالی یا 25 سال متناوب سابقه اشتغال و بدون رعایت شرط حداقل سن، مشمولین قوانین و مقررات استخدامی با داشتن حداقل 25 سال سابقه اشتغال در مشاغل غیرتخصصی و 30 سال در مشاغل تخصصی، کارکنان دانشگاه آزاد با داشتن حداقل 20 سال سابقه اشتغال، مشمولین آیین ­نامه اداری استخدامی و تشکیلاتی کارمندان غیر هیئت علمی دانشگاه ­های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کشور با داشتن 25 سال سابقه اشتغال و کارکنان نیروهای مسلح با داشتن حداقل 20 سال سابقه اشتغال بازنشسته می­گردند. لذا تسری شرایط تبصره 2 اصلاحی ماده 76 قانون تأمین اجتماعی مصوب 1380 به تمامی شاغلین مشاغل سخت و زیان­آور بالینی می­تواند راه­گشا باشد.