مدل‌یابی عدالت سازمانی و رضایت شغلی با نقش میانجی بی‌تفاوتی سازمانی

نویسندگان

1 استادیار، گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی ، سمنان، ایران

2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی ، سمنان، ایران

3 دانشیار، گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی ، سمنان، ایران

doi
10.22034/jmep.2024.488197.1440
چکیده

چکیده هدف پژوهش حاضر مدل­یابی عدالت سازمانی و رضایت شغلی با نقش میانجی بی‌تفاوتی سازمانی (مورد مطالعه: اداره‌کل آموزش‌و‌پرورش استان سمنان) می‌باشد. روش پژوهش با توجه به هدف آن، کاربردی و از حیث شیوه اجرا، کمی و از نوع توصیفی­– همبستگی می‌باشد. جامعه آماری پژوهش شامل 607 نفر از کارکنان اداره کل آموزش و پرورش استان سمنان می‌باشند که با استفاده از فرمول کوکران 242 نفر و به صورت روش نمونه­گیری چند مرحله­ای و طبقه­ای متناسب انتخاب شدند. برای گرد‌آوری داده‌ها از پرسشنامه استاندارد استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده نرم افزار SPSS و معادلات ساختاری انجام شد. نتایج این پژوهش نشان داد که اثر مستقیم عدالت سازمانی و رضایت شغلی برابر با 34/0 است. همچنین اثر غیر مستقیم متغیر عدالت سازمانی و رضایت شغلی با تأثیر متغیر میانجی بی­تفاوتی سازمانی برابر با 062/0 می­باشد. همچنین ضریب مسیر مابین دو متغیر عدالت سازمانی و رضایت شغلی برابر (34/0) است به عبارتی دیگر یک واحد تغییر در عدالت سازمانی، موجب افزایش 34/0 واحدی در رضایت شغلی شد. همچنین ضریب مسیر ما بین عدالت سازمانی و تفاوت سازمانی برابر (39/0-) است و میزان اثرگذاری منفی متغیر عدالت سازمانی بر بی­تفاوتی سازمانی را نشان داد. به عبارتی دیگر یک واحد تغییر در عدالت سازمانی، موجب کاهش 39/0 واحدی در بی­تفاوتی سازمانی گردید. این بدان معناست که عدالت سازمانی با بی­تفاوتی سازمانی رابطه معکوس دارد.