مدلیابی عدالت سازمانی و رضایت شغلی با نقش میانجی بیتفاوتی سازمانی
نویسندگان
1 استادیار، گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی ، سمنان، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی ، سمنان، ایران
3 دانشیار، گروه مدیریت، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی ، سمنان، ایران
doi
10.22034/jmep.2024.488197.1440چکیده
چکیده هدف پژوهش حاضر مدلیابی عدالت سازمانی و رضایت شغلی با نقش میانجی بیتفاوتی سازمانی (مورد مطالعه: ادارهکل آموزشوپرورش استان سمنان) میباشد. روش پژوهش با توجه به هدف آن، کاربردی و از حیث شیوه اجرا، کمی و از نوع توصیفی– همبستگی میباشد. جامعه آماری پژوهش شامل 607 نفر از کارکنان اداره کل آموزش و پرورش استان سمنان میباشند که با استفاده از فرمول کوکران 242 نفر و به صورت روش نمونهگیری چند مرحلهای و طبقهای متناسب انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه استاندارد استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده نرم افزار SPSS و معادلات ساختاری انجام شد. نتایج این پژوهش نشان داد که اثر مستقیم عدالت سازمانی و رضایت شغلی برابر با 34/0 است. همچنین اثر غیر مستقیم متغیر عدالت سازمانی و رضایت شغلی با تأثیر متغیر میانجی بیتفاوتی سازمانی برابر با 062/0 میباشد. همچنین ضریب مسیر مابین دو متغیر عدالت سازمانی و رضایت شغلی برابر (34/0) است به عبارتی دیگر یک واحد تغییر در عدالت سازمانی، موجب افزایش 34/0 واحدی در رضایت شغلی شد. همچنین ضریب مسیر ما بین عدالت سازمانی و تفاوت سازمانی برابر (39/0-) است و میزان اثرگذاری منفی متغیر عدالت سازمانی بر بیتفاوتی سازمانی را نشان داد. به عبارتی دیگر یک واحد تغییر در عدالت سازمانی، موجب کاهش 39/0 واحدی در بیتفاوتی سازمانی گردید. این بدان معناست که عدالت سازمانی با بیتفاوتی سازمانی رابطه معکوس دارد.