ماهیت سطح بندی زیرساختهای گردشگری روستایی با استفاده از رویکرد رافست (مطالعۀ موردی: دهستان های شهرستان کرمان)
نویسندگان
1 دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 دانشگاه شهید باهنر کرمان
3 دانشگاه تهران
doi
10.22067/geography.v15i1.52595چکیده
اهداف: امروزه صنعت گردشگری از ارکان توسعۀ پایدار در هر جامعهای محسوب میشود. در این صنعت، وجود زیرساختهای مناسب، مدیریت عاقلانه و مدبّرانه در جنبههای مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، آمایش جاذبهها و ایجاد تسهیلات، امکاناتی است که دسترسی را بیشازپیش آسان میسازد. هدف تحقیق حاضر، سطحبندی دهستانهای شهرستان کرمان از نظر زیرساختهای موجود گردشگری است. روش: روششناسی تحقیق، توصیفی ـ تحلیلی برمبنای شیوۀ اسنادی میباشد که در این مسیر، از تکنیک رافست جهت رتبهبندیِ زیرساختهای گردشگری روستایی شهرستان کرمان استفاده شده است. یافتهها/ نتایج: یافتههای تحقیق نشان میدهد که در بین دهستانهای شهرستان کرمان براساس زیرساختهای گردشگری روستایی، دهستانهای باغین و محیآباد، بالاترین سطح برخورداری و دهستان-های گروه، دهمیرزا، هوتک، پایینترین سطح زیرساخت گردشگری را به خود اختصاص دادهاند. دهستانهای کاظمآباد، سیرچ و لنگر در حالت بینابین، سطح و ناحیۀ مرزی را به خود اختصاص دادهاند. نتیجهگیری: در بین دهستانهای شهرستان کرمان از نظر برخورداری زیرساختها، توازن برقرار نیست و یک شکاف ملموس از نظر دسترسی به زیرساختهای گردشگری روستایی وجود دارد. بنابراین میتوان دهستانهای شهرستان کرمان را از نظر زیرساخت-های موجود گردشگری روستایی به سه سطح توسعه-یافته، نیمهبرخوردار و محروم سطحبندی کرد. دهستانهای گروه و دهمیرزا(بخش راین)، هوتک(بخش چترود)، تقریب بالا را به خود اختصاص دادهاند. دهستانهای باغین(بخش مرکزی) و محی-آباد(بخش ماهان)، تقریب پایین مجموعۀ زیرساختهای موجود گردشگری را به خود اختصاص دادهاند. دهستانهای کاظمآباد(بخش چترود)، سیرچ(بخش شهداد) و لنگر(بخش ماهان) با کسب سطح پایین زیرساختهای گردشگری، ناحیۀ مرزی را به خود اختصاص دادهاند.