سنجش امنیت غذایی و تعیین کننده های آن در مناطق روستایی(نمونۀ موردی: کشاورزان بخش مرکزی شهرستان روانسر، استان کرمانشاه)

نویسندگان

1 دانشگاه اصفهان

2 دانشگاه کردستان

3 دانشگاه اصفهان

4 دانشگاه رازی

doi
10.22067/geography.v14i2.63833
چکیده

اهداف: هدف اصلی از پژوهش حاضر سنجش وضعیت امنیت غذایی و تبیین عوامل مؤثّر بر آن در بین کشاورزان کشور است که به‌صورت موردی در بخش مرکزی شهرستان روانسر انجام شده است. روش: پژوهش کاربردی حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی تدوین گردیده است که در آن ابزار اصلی جهت گردآوری داده‌ها، ترکیبی از پرسش‌نامه‌های استاندارد امنیت غذایی وزارت کشاورزی آمریکا و پرسش‌نامۀ محقّق‌ساخته بوده است. یافته‌ها/نتایج: یافته‌های پژوهش نشان داد 1/21 درصد افراد موردمطالعه دارای امنیت غذایی و 9/78 درصد، در حال تجربۀ درجات مختلف ناامنی غذایی(بدون گرسنگی، با گرسنگی متوسّط و با گرسنگی شدید) هستند. نتایج رگرسیون چندمتغیّره نشان داد 4/75 درصد از واریانس متغیّر وابستۀ پژوهش، به‌واسطۀ اثرات متغیّرهای مستقل پژوهش تبیین شده است که این متغیّرها به‌ترتیب اهمّیت عبارت‌اند از: کیفیت زمین، دسترسی به اعتبارات، مالکیت منابع سرمایه‌ای، پایگاه اقتصادی ـ اجتماعی، بُعد خانوار و پیشامدهای اقتضایی. دراین‌میان دو متغیّر بُعد خانوار و پیشامدهای اقتضائی، به‌ترتیب با ضرایب 143/0- و 135/0- دارای اثر منفی بر امنیت غذایی کشاورزان بوده‌اند. نتیجه‌گیری: امنیت غذایی در میان تولیدکنندگان اصلی مواد غذایی کشور (کشاورزان) در وضعیت بحرانی قرار دارد و درراستای رفع این محدودیت، توجّه به تعیین‌کننده‌های شناسایی‌شده در پژوهش حاضر، از ضروریات می‌باشد.