تصويرپردازي هنري ابرار و جايگاه اخروي آنان در سورهي انسان
نویسندگان
1 پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي
doi
چکیده
چکيده: تصويرپردازي هنري يکي از ويژگيهاي اساسي متن قرآني است که هريک از علماي اعجاز بياني قرآن در قرنهاي گذشته بدون اين که چنين اصطلاحي را بهکار ببرند، به جنبههاي محدودي از آن مانند تناسب لفظي، تناسب معنوي و برخي از صور خيال پرداختهاند. البته اديبان معاصري همچون سيد قطب، فراتر از علماي قديم رفتهاند و با مطرح کردن اصطلاح تصويرپردازي هنري، مهمترين عناصر اين تصويرپردازي را برشمردهاند و آنها را در ترسيم زنده و هنرمندانهي صحنههاي مختلف دنيوي و اخروي در آيات قرآني دخيل دانستهاند. در اين جستار، نگارنده بر آن است که با جمع آراي بلاغيون قديم و اديبان معاصر، تصويرپردازي هنري ابرار و جايگاه اخروي آنان را در سورهي انسان مورد مطالعه قرار دهد و از راه بررسي مهمترين عناصر تصويرپردازي هنري، يعني مضمون، لفظ، صور خيال، احساس، حرکت، رنگ، گفتوگو، تقابل و موسيقي فواصل آيات، تا حد امکان، جلوههاي زيباشناسانهي اين تصويرگري را آشکار کند تا از اين راه، عمق معناي آيات مربوط به ابرار در اين سوره، بيشتر درک شود و هدف ديني منظور نظر آنها با تأکيد بر ظرافتهاي بياني اعجازآميز کلام الهي، ترسيم شود.