تحلیل ظرفیت‌سنجی توسعه منطقه‌ای با رویکرد آمایش سرزمین (مورد مطالعه: استان کرمانشاه)

نویسندگان

1 عضوهیات علمی دانشگاه پیام نور ایران

2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه گیلان، ایران

3 دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری تحصیلات تکمیلی دانشگاه پیام نور، تهران. ایران

4 دکتری جغرافیا و آمایش سرزمین، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، ایران.

doi
10.30473/psp.2023.58891.2468
چکیده

رویکرد آمایش سرزمین را می­توان «ادراک عینی و فضایی زبان سرزمینی» نامید. این رویکرد با به بکارگیری رویکرد یکپارچگی قلمرویی، سازمانی، سیاستی و فرابخشی، سعی در فراهم­سازی دقت در ترکیب و تجزیه مؤلفه­های سازمان فضایی دارد. هدف از نوشتار حاضر تحلیل همسویی و هم راستایی وضعیت توسعه منطقه­ای مبتنی بر شاخص­ها با مؤلفه­ها و اصول آمایش سرزمین است. در این راستا، نوشتار پیش­رو با هدف تحلیل و تببین وضعیت شهرستان­های استان کرمانشاه از منظر شاخص­های فرابخشی آمایش و توسعه منطقه­ای است. این پژوهش از لحاظ هدف­گذاری، کاربردی و براساس روش­شناسی، توصیفی- تحلیلی­ است. شیوه گردآوری داده­ها، مبتنی بر بهره­گیری از اسناد کتابخانه­ای و مطالعات آمایش استان کرمانشاه در قالب 32 شاخص منتخب است. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات به­دست آمده از تکنیک تصمیم­گیری چندمعیاره جدید کوکوسو، آنتروپی شانون و از آزمون آماری ضریب همبستگی پیرسون در نرم­افزارهای Excel، Arc Gis و SPSS استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان داد که شهرستان کرمانشاه با کسب بیشترین امتیاز کوکوسو 89/17 در جایگاه اول و شهرستان­های اسلام­آباد غرب و هرسین به ترتیب با کسب امتیاز 87/17 و 34/17 در رتبه­های دوم و سوم قرار گرفته­اند. در مقابل شهرستان ثلاث‌باباجانی با کسب کمترین امتیاز 59/11 رتبه آخر را به خود اختصاص داده است. همچنین یافته­های دیگر پژوهش حاکی از این مهم است که فضای توسعه غالب بر شهرستان­های استان کرمانشاه، سطوح در حال توسعه و محروم از توسعه است.