واکاوی تابآوری کالبدی الگوهای محلات شهر زنجان با بهرهگیری از مدل NSFDSS
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 .دکتری شهرسازی، استاد گروه شهرسازی، دانشکده شهرسازی پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دکتری شهرسازی، استادیار، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
10.30473/psp.2022.56093.2385چکیده
در دهههای اخیر با افزایش قابل توجه وقوع مخاطرات طبیعی در جهان، نیاز به شهرهای تابآور مطرح شده است، زیرا این شهرها ظرفیت تحمل هرگونه ضربهای از جمله بحرانها و سوانح زیستمحیطی را دارا میباشند. بنابر گزارش اسکاپ در مورد سوانح مرتبط با مخاطرات تکتونیکی، ایران جزو ده کشور اول دنیاست و از حیث مرگ و میر ناشی از این مخاطرات، جایگاهی بین رتبه اول تا سوم جهان را دارد. شهر زنجان نیز فارغ از این مخاطرات نبوده و با قرارگیری در کنار سه گسل و وجود بافتهای متراکم و فرسوده، یکی از آسیبپذیرترین شهرهای کشور در برابر زلزله است که لزوم پرداختن به مسئله تابآوری را بیش از پیش مطرح میکند. در این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با هدف مقایسه الگوهای محلات پس از انقلاب در زنجان و اولویتبندی آنها از لحاظ تطبیق با معیارهای تابآوری، ابتدا به استخراج معیارها و شاخصهای تابآوری کالبدی پرداخته شد. معیارها و شاخصها با استفاده از مدل پشتیبان تصمیمگیری فازی غیرساختاری اولویتبندی شده و در الگوهای پس از انقلاب تا امروز محلات زنجان بررسی شدند. نتایج حاصل از مطالعه نشان میدهد که محلات الگوی آمادهسازی، بالاترین تابآوری و محلات الگوی توسعه شتابان و فاقد برنامه از تابآوری پایینی برخوردار هستند.