اثربخشی روایت‌درمانی گروهی بر تاب‌آوری و افسردگی مادران کودکان با آسیب شنوایی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روان‌شناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران.

2 دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران.

3 استادیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران.

4 دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران.

doi
10.22038/mjms.2021.56196.3273
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روایت‌درمانی گروهی تاب‌آوری و علائم افسردگی مادران کودکان با آسیب شنوایی انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل مادران کودکان مبتلا به آسیب شنوایی بود که در سال 1398-1397 به مراکز آموزش ویژه کودکان مبتلا به آسیب شنوایی شهرستان شهرکرد مراجعه کرده‌ بودند که تعداد آنها 96 نفر اعلام شد. در این پژوهش تعداد 40 مادر از بین جامعه آماری با روش نمونه‌گیری داوطلبانه انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه‌های آزمایش و گواه گمارده شدند (در هر گروه 20 مادر). پس از شروع مداخله، 3 مادر در گروه آزمایش و 2 مادر در گروه گواه از ادامه حضور در پژوهش انصراف دادند. گروه آزمایش مداخله آموزش روایت‌درمانی (لوپز و همکاران، 2014) را طی دو و نیم ماه در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای دریافت نمودند. پرسشنامه‌های مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس تاب‌آوری (کانر و دیویدسون، 2003) و پرسشنامه افسردگی (بک و همکاران، 1996) بود. داده‌های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که روایت‌درمانی گروهی بر تاب‌آوری و علائم افسردگی مادران کودکان با آسیب شنوایی تأثیر معنادار دارد (001/0≥p). بدین صورت که این درمان توانسته بود منجر به بهبود تاب‌آوری و کاهش علائم افسردگی در مادران کودکان با آسیب شنوایی شود.