سنجش شاخصهای عینی و ذهنی به منظور ارزیابی کیفیت زندگی در محلههای درون شهری (مطالعه موردی: شهر سمنان)
نویسندگان
1 دانشگاه خواجه نصیر الدین طوسی
2 دانشگاه خواجه نصیر الدین طوسی
3 دانشگاه سمنان
4 دانشگاه سمنان/ گروه شهرسازی
doi
10.30473/psp.2021.51871.2277چکیده
مقوله کیفیت زندگی شهری ازجمله نخستین محورهای مطالعاتی بود که همراه با رشد شهری و مشکلات ناشی از آن، بهتدریج از دهۀ 1930 مورد توجه متخصصان مسائل شهری قرار گرفت. بر این مبنا هدف پژوهش حاضر، بررسی کیفیت زندگی در محلههای درونشهری و اولویتبندی آنهاست که مبتنی بر آن، دو دسته از شاخصهای عینی و ذهنی برای سنجش کیفیت زندگی در شهر سمنان مورد ارزیابی قرار گرفتند. شاخصهای عینی شامل مواردی چون قیمت زمین، دسترسی به مراکز شهری، درآمد و بعد خانوار، میانگین مساحت واحد مسکونی، دسترسی به فضای سبز و حملونقل عمومی و کیفیت ساختوساز و شاخصهای ذهنی معیارهایی نظیر امنیت، احساس تعلق به محله، کیفیت آب، روابط اجتماعی و جذابیت محله را شامل میشوند. برای تعیین وزن و اهمیت هر یک از شاخصها از روش آنتروپی استفاده و درنهایت برای اولویتبندی محلهها، روش تاپسیس به کار برده شد. نظر به آنکه ارزیابیهای بهدستآمده از سنجش ابعاد ذهنی و عینی کیفیت زندگی ممکن است با وضعیت کنونی محلههای شهر سمنان منطبق نباشد، از نظرات کارشناسان شهرسازی شهرداری سمنان و همچنین صاحبان بنگاههای املاک در قالب پرسشنامهای استفاده و نتایج بهدستآمده از دو روش، مقایسه تطبیقی شد. مقادیر بهدستآمده از این مقایسه نشان میدهد که در 17 محله از 28 محله درونی شهر، نظرات کارشناسی با یافتههای روش تاپسیس تطابق دارند و در سایر محلهها نیز اختلاف زیادی میان یافتهها مشاهده نمیشود.