تحلیل الگوی پراکنش فضایی شهرها در سواحل شمالی و جنوبی ایران

نویسندگان

1 عضو هیئت علمی

doi
10.30473/psp.2021.53584.2316
چکیده

با اینکه در توزیع شهر و شهرنشینی عوامل انسانی و طبیعی مؤثرند، در کشور ما، نقش عامل انسانی با اجرای سیاست­ها و برنامه­های توسعه­ای بیشتر بوده، که به نابرابری ناحیه­ای و عدم تعادل­های جغرافیایی از جمله در سواحل شمالی و جنوبی منجر شده است. این موضوع به خوبی در الگوی پراکنش شهرها منعکس است. در مقاله حاضر سعی بر مقایسه الگوهای پراکنش شهرهای سواحل شمالی و جنوبی است، که وجه مشترک آن­ها، همجواری با دریا است. بنابراین، سؤال این است که الگوی پراکنش فضایی شهرهای سواحل شمالی و جنوبی کشور چگونه است؟ روش تحقیق توصیفی-استنباطی است و با بهره­گیری از مدل نزدیکترین همسایگی و ضریب موران، وضعیت قرارگیری شهرهای حوزه­های مورد بررسی با یکدیگر مقایسه شده­اند. نتایج یافته­ها نشان می­دهد که پراکنش فضایی شهرهای حوزه ساحل شمالی به دلیل شرایط طبیعی مساعد، قطب­های کشش، راه­های ترانزیتی و سیاست­های محرومیت­زدایی متمرکزتر از پراکنش فضایی شهرهای حوزه ساحلی جنوبی به جز جلگه خوزستان است و شهرها همبستگی فضایی بیشتری با یکدیگر دارند. پراکنش فضایی شهرهای حوزه ساحلی جنوبی، در بخش غربی به صورت خوشه­ای و خود همبستگی فضایی مثبت ولی به سمت شرق از تراکم شهرها و انسجام فضایی آن­ها کاسته می­شود. به طوری که در شرق سواحل جنوبی تراکم و انسجام فضایی شهرها به حداقل می­رسد.