آسیب شناسی اجتماعی- فرهنگی و کالبدی بلندمرتبه سازی در کلان شهر مشهد (مطالعه موردی: منطقه9 شهرداری مشهد)

نویسندگان

1 عضو هیات علمی جهاددانشگاهی مشهد

doi
10.30473/psp.2021.42491.2015
چکیده

بلندمرتبه­­‌سازی یکی از رویکردهای مبتنی بر نظریه­های جدید توسعه شهری و استفاده حداکثری از اراضی ارزشمند شهرهاست و در پی پاسخگویی به نیازهای رو به تزاید جمعیت در حال افزایش شهرها، از سوی مدیران و سیاست­گذاران شهری پذیرفته شده است. شهر مشهد دومین کلانشهر کشور پس از تهران و دارای کارکرد ویژه سیاسی-اداری و همچنین زیارتی- گردشگری است و ازین حیث جذابیت بالایی برای جذب جمعیت و گردشگر دارد. لذا بلندمرتبه‌سازی به عنوان راهبردی کلان، با هدف توسعه فضایی، با حداقل مصرف زمین و مصرف مجدد اراضی شهری در طرح­ها و برنامه­های توسعه شهری دنبال می­شود. انطباق شیوۀ سکونت در بلندمرتبه­ها با بافت اجتماعی و مذهبی شهر مشهد نیازمند شناسایی چالش­ها و نقاط ضعف اجرایی این راهبرد است که پژوهش حاضر برای پاسخگویی به آن تدوین شده است. این پژوهش به لحاظ ماهیت، در زمرۀ تحقیقات کاربردی به شمار می­آید. پژوهش حاضـر پیمایشی و نوع تحلیل آن، توصیفی– مقایسه­ای است. به منظور کاربردی نمودن نتایج پژوهش، دستورالعمل پیشنهادی رفع آسیب­های اجتماعی و فرهنگی بلندمرتبه سازی در شهر مشهد، در قالب مدل مدیریت یکپارچه زمین و ساخت بلندمرتبه­های مشهد ارائه شده است.