ارزیابی تاب آوری روستاهای دهستان باروق، میاندوآب، در زمان مسدود شدن جاده‌های ارتباطی بر اثر بارش برف

نویسندگان

1 عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور

2 عضو هیات علمی

3 دانشگاه پیام نور

doi
10.30473/psp.2021.52055.2282
چکیده

مخاطرات طبیعی مانند برف، سیل و نظایر آن به عنوان پدیده­های اجتناب­ناپذیر به­شمار می­آیند که همیشه خطری جدی برای جوامع انسانی به‌خصوص جوامع روستایی به شمار می‌روند و اگر این جوامع از تاب‌آوری لازم برخوردار نباشند، آثار زیانبار این مخاطره‌ها افزایش می‌یابد. لذا، سنجش تاب­آوری روستاییان در برابر  مخاطرات طبیعی اهمیت بسیاری دارد. هدف از این پژوهش، سنجش تاب­آوری سکونتگاه­های روستایی در صورت مسدود شدن قطع جاده­های ارتباطی است. تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی، ماهیت توصیفی ـتحلیلی و برای جمع­آوری داده­ها و اطلاعات از مطالعات اسنادی و میدانی استفاده شده است. قلمرو مکانی تحقیق، یازده روستای دهستان باروق در شهرستان میاندوآب است. براساس فرمول کوکران تعداد 281 خانوار روستایی به‌عنوان نمونه تحقیق انتخاب و داده‌های تحقیق با کمک آن­ها به دست آمد. نتایج تحقیق نشان داد، میزان تاب‌آوری سکونتگاه‌های روستایی دهستان باروق در صورت قطع جاده‌های ارتباطی توسط برف در سطح مطلوبی قرار دارد و تنها در بعد کالبدی ­کمتر از میانگین است. همچنین مهمترین عامل مؤثر در افزایش تاب­آوری روستاییان در مواقع مسدود شدن جاده­های ارتباطی در اثر بارش برف، «افزایش مشارکت اجتماعی و توان اقتصادی» است.