تدوین راهبردهای بهبود فرآیند تولید صیانتی از میدان نفتیپارسی
نویسندگان
1 . هیأت علمی دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد اقتصاد انرژی، دانشکده اقتصاد، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/jiee.2022.67608.1913چکیده
مطالعه حاضر با هدف آسیبشناسی تولید صیانتی از میدان نفتی پارسی و ارائه راهکارهای بهبود فرآیند آن انجام شده است. برای این منظور از رویکرد سوات و تجزیه و تحلیل اطلاعات حاصل از پرسشنامههای تکمیلشده توسط کارشناسان و متخصصین شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب در سال 1400 بهره گرفته شده است. نتایج بیانگر آن است که وضعیت تولید صیانتی از میدان نفتی پارسی بر اساس نمرات نهایی ماتریس ارزیابی داخلی و خارجی به ترتیب با مقادیر 988/1 و 67/2 در وضعیت راهبردهای محافظهکارانه قرار دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که تخصص و کارایی نیروی کار و وجود دانش و فناوری لازم جهت استفاده از روشهای ازدیاد برداشت مخزن محور به ترتیب با امتیازات 24/0 و 177/0 بهعنوان مهمترین نقاط قوت تعیین گردید. علاوه بر آن اصل و محور قرار نگرفتن مفهوم تولید صیانتی در عمل و عدم برنامهریزی جامع و تخصصی منطبق با اهداف تولید صیانتی در تبدیل نفت بالقوه به بالفعل در سطح وزارتخانه به ترتیب با امتیازات 063/0 و 062/0 بهعنوان مهمترین نقاط ضعف شناسایی شده است. حمایت و تأکید اسناد بالادستی از تولید صیانتی و ملی بودن شرکت ملی نفت ایران بهعنوان دو فرصت مهم به ترتیب با امتیازات 228/0 و 224/0 تعیین شدهاند. لازم به ذکر است محدودیتهای مقررات و برنامههای وزارتی و وجود برخی مفاد ضد صیانتی قراردادهای نفتی به ترتیب با امتیازات 057/0 و 056/0 بهعنوان اصلیترین تهدیدهای پیش رو در تولید صیانتی از میدان نفتی پارسی شناخته شدهاند. لذا وجود مدیریت یکپارچه با محوریت تولید صیانتی و توجه به عوامل درونی و بیرونی موجب بهبود اجرای فرآیند تولید صیانتی میشود.