نگرش فرآیندمحور در تبیین مؤلفههای توسعة کالبدی فضاهای شهری با روش(QSPM)،مطالعة موردی: میدان آزادی شهر سنندج
نویسندگان
1 کارشناس ارشد طراحی شهری، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی
2 استادیار گروه شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی
3 دانشیار گروه شهرسازی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی
doi
10.30473/psp.2019.6389چکیده
در گذشته یکی از مردمیترین فضاهای شهری در جامعة ایران، میادین شهری بودند، اما در چند دهة اخیر در بی مهری مطلق به سر میبرند. به طوری که امروزه مفهوم اجتماعی میدان، ازمیان رفته و نقش ترافیکی آن اهمیت یافته است. میدان آزادی سنندج نیز یکی از بیشمار مصادیق موجود در ایران است که امروزه مطلوبیت سابق خود را از دست داده است. هدف اصلی پژوهش دستیابی به فرآیند خلاق توسعه کالبدی میدانهای شهری و استفاده از آن در مکان سازی مطالعة موردی است. در این پژوهش چارچوبنظری با استفاده از روش اسنادی بررسی و ضمن گزینش مکان سازی به عنوان رویکرد سازگار با ماهیت میدان، در قالب موارد"معماری شهری؛ منظرسازی سخت و نرم؛ مشوق و محرک؛ فعالیت؛ زیستمحیطی" ارائه خواهد شد. این پژوهش از لحاظ روش انجام تحقیق، مشارکتی، تحلیلی است و از نتایج روش ترکیبی براساس"مشاهدهگری، پیمایشی، سیستم اطلاعات جغرافیایی، نظریه گراف (روش گره ویال)، اِنویمت" جهت ارزیابی مؤلفههای مکانسازی مطالعة موردی و نیز از تلفیق فرآیند تحلیل سلسلهمراتبی با جدول سوآت، و بهرهگیری از آن در ماتریس QSPM" جهت اولویتبندی عوامل سوآت و مؤلفههای مکانسازی استفاده خواهد شد. ضمن ارائة راهبردها، سیاستهای و توسعة کالبدی مطالعة موردی و فرآیند خلاق توسعة کالبدی میدانهای شهری، مشخص میشود که به ترتیب اهمیت مؤلفههای منظرسازی؛ مشوقها؛ فعالیت؛ معماری جداره و زیست محیطی بیشترین تأثیر را در مکانسازی میدان شهری دارند.