اثرات بهره برداری آبخوان ها بر کیفیت منابع آب های زیرزمینی (مطالعه موردی: دشت نیشابور، شمال شرق ایران)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسیارشد زمینشناسی گرایش زیستمحیطی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 گروه زمینشناسی و مهندسی نفت، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
3 گروه زمینشناسی و مهندسی نفت، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
doi
10.22084/nfag.2022.26786.1530چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر بهرهبرداری از آبخوانها بر کیفیت منابع آبهای زیرزمینی دشت نیشابور (خراسان رضوی) انجام شده است. در این پژوهش روند تغییرات کیفی و کمی آب در چاههای مشاهدهای در بازه زمانی 10 ساله بررسی شد. جهت درک بهتر میزان تغییرات کیفیت آب، نمودار کموگرافی ترسیم و برای تعیین کیفیت آب از دیاگرامهای شولر و ویلکوکس استفاده شد. براساس این دیاگرامها کیفیت آبزیرزمینی دشت نیشابور (99-1398) برای مصارف شرب از خوب تا کاملاً نامطبوع متغیر میباشد و حدود 27 درصد نمونهها در رده C4-S4 و C4-S3 قرار گرفته که خیلی شور بوده و برای کشاورزی مناسب نیست. بر اساس نمودار کموگراف ترسیمی، متوسط تغییرات هدایت الکتریکی از سال 1389 تا 1399 روند افزایشی داشته و از 3600 میکروموس بر سانتیمتر به 3800 میکروموس بر سانتیمتر افزایش یافته است. بالاترین میزان هدایت الکتریکی در بخش غربی محدوده کالشور است. مقادیر قابل توجه رسوبات سیلتی- رسی واجد املاح تبخیری، قرارگیری در پایاب حوضه آبریز و شیب مورفولوژیکی اندک نیز موجب کاهش کیفیت آب شده است. بررسیها نشان میدهد با افزایش مصرف بیرویه آبهای زیرزمینی در ده سال گذشته، میزان سطح آب بطور متوسط سالانه 29/1 متر کاهش یافته است. بر اساس نتایج این بررسی که حاکی از افت و کاهش کیفیت آبهای زیرزمینی در منطقه مورد مطالعه است، میتوان اذعان داشت که با روند فعلی، در آینده نه چندان دور اثرات زیستمحیطی متعددی از قبیل کاهش آبدهی و یا خشک شدن چشمهها، قنوات و چاهها، تغییر کاربری اراضی و الگوی کشت منطقه و نشست زمین را در منطقه شاهد خواهیم بود.