تحلیل فضایی زیست‏ پذیری کالبدی کلان‌شهر اهواز

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جغرافیا، دانشگاه شهید چمران اهواز

2 دانشجوی دکتری جغرافیا، پردیس بین‌المللی کیش، دانشگاه تهران

3 دانشگاه تهران

doi
10.30473/psp.2019.5828
چکیده

زیست‌پذیری شهری گفتمانی نیرومند را در توسعه‏ی شهری و طراحی شهری بازتاب می‏دهد که در پیشینه‏ی برنامه‏ریزی شهری رواج پیدا کرده است. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف تحلیل شاخص‏های منتخب زیست‌پذیری کالبدی در مناطق کلان‌شهر اهواز صورت گرفته است. این پژوهش از نوع کاربردی و از حیث روش، توصیفی- تحلیلی و داده‏ها و اطلاعات به دو روش کتابخانه‏ای و پیمایشی جمع‏آوری شده است. در تجزیه‌وتحلیل داده‏ها از مدل‌هایTopsis ،Vikor، Sar و روش ترکیبی (ادغام)، بهره گرفته شد. نتایج نشان می‏دهد، منطقه 2 در رتبه اول ، منطقة 1 در رتبة 2 ، منطقة 6 در رتبة 3 ، منطقة 3 در رتبة 4، منطقه 8  در رتبه 5، منطقه 7 در رتبه 6 و منطقة 4 در رتبة آخر (نامطلوب‌ترین ) قرارگرفته است. در کل، مناطق هفتگانة این شهر از حیث سطح زیست‌پذیری کالبدی در شاخص‌های کیفیت مسکن، زیرساخت، تحرک شهری و شکل شهری متفاوت است، به‌طوری‌که به لحاظ سطح مطلوبیت زیست‌پذیری کالبدی تنها مناطق 2و 1 در سطح مطلوبیت کامل و مناطق 8،3،6 و4 نامطلوب‏ترین مناطق زیست‌پذیری کالبدی مشخص شد. ارائه راهکارهای چون بازآفرینی بافت فرسوده شهری، توسعه حمل و نقل ارزان و توسعه زیرساخت و دسترسی، بهبود ساخت و ساز گام مؤثری در مسیر زیست‏پذیری کالبدی است.