خودشیفتگی شرکای حسابرسی و حقالزحمه حسابرسی: نقش دوره تصدی و تعدد کاری حسابرس
نویسندگان
1 استادیار گروه حسابداری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران.
2 استادیار گروه حسابداری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران.
3 دانشجوی دکتری حسابداری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
4 دانشیار گروه حسابداری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران.
doi
10.22034/jpar.2024.2009536.1206چکیده
هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین خودشیفتگی شرکای حسابرسی و حق الزحمه حسابرسی با توجه به نقش دوره تصدی و تعدد کاری شریک حسابرسی میباشد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، همبستگی و پسرویدادی است. جامعه آماری این پژوهش شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران، طی سالهای 1394تا ۱۴۰۰ بود که با روش حذف سیستماتیک، دادههای مربوط به 82 شرکت انتخاب شد و فرضیهها با استفاده از رگرسیون چندگانه برای دادههای تابلویی، به روش اثرات ثابت، از طریق نرمافزار ایویوز آزمون گردید. نتایج پژوهش نشان داده که خودشیفتگی شریک اول امضا کننده گزارش حسابرسی ارتباط معناداری با حقالزحمه حسابرسی ندارد و دوره تصدی و تعدد کاری این شریک تاثیری بر این رابطه ندارد. اما خودشیفتگی شریک دوم به طور مثبت و معناداری با حقالزحمه حسابرسی مرتبط است. در میان دوره تصدی و تعدد کاری این شریک تنها دوره تصدی دارای یک اثر کاهنده بر این رابطه میباشد. ویژگیهای شریک دوم حسابرسی بر قیمتگذاری خدمات حسابرسی تعیینکنندهتر از شریک اول است. با این حال موسسههای حسابرسی با آگاهی از میزان خودشیفتگی شرکای خود، علاوه بر کاهش هزینههای صرف شده در یک پروژه حسابرسی شریک خودشیفته و امکان افزودن بر سود خود، میتوانند با کاهش قیمت خدمات ارائه شده مزیت رقابتی خود را بالا ببرند.