بررسي تصوير طبيعت در شعر منوچهري دامغاني و ابن خفاجه اندلسي
نویسندگان
doi
چکیده
فن وصف يکي از مهم ترين اغراض شعري است که بسيار به عنصر خيال وابسته است. موضوع وصف آنگاه که وصف طبيعت باشد ترسيم تابلوي زيبايي هاست و زيبا دوست و زيباطلبي از ذات زيبا ساخته است بر مي خيزد. مقاله «بررسي تصوير طبيعت در شعر منوچهري دامغاني و ابن خفاجه اندلسي» درصدد بررسي مقايسه اي و تحليل و مقارنه توصيف هايي است که اين دو شاعر، از جلوه هاي مختلف طبيعت در ديوان اشعار خود، به نمايش گذاشته اند. از اين رهگذر وجود پديده اي ادبي آن هم در شعر هر دو شاعر شرق و غرب قابل تامل است. ترکيب دو موضوع شعري وصف و مدح در سروده هاي آن دو حاکي از تناسب آن دو موضوع از يک سو و نقش تصاوير توصيفي در ترسيم جلوه هاي زيباي وجود ممدوح از ديگر سو مي باشد. اين در حاليست که ابن خفاجه اندلسي غزل را نيز با شعر وصف در هم آميخته ميان توصيف طبيعت و تغزل پيوند برقرار کرده است. در اين مقاله، پس از معرفي اجمالي دو شاعر و بيان شيوه آن دو در تصويرسازي از مناظر طبيعت، با استخراج شواهدي از سروده هاي آن دو سعي شده است که امکان مقارنه و تطبيق نمونه هاي شعري فراهم آيد. اگر چه آن دو از سرآمدان فن وصف در حوزه ادبيات ملي خود بودند ولي در اين مقاله بيشتر بر وصف طبيعت و مظاهر آن تکيه شده است.