سنت شفاهی و زبان؛ پژوهشی موردی بر روی گاتها
نویسندگان
1 استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی ، تهران، ایران
2 دانش آموخته زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه علامه طباطبایی تهران
doi
10.30465/cpl.2026.10442چکیده
سنت شفاهی یکی از موضوعات مهمی است که از چند جنبه نیازمند بازنگری است. در این پژوهش با تکیه بر برخی منابع مهم انگلیسی عربی و فارسی، ابتدا نگاهی به سنت شفاهی در سایر فرهنگ ها داشتهایم؛ سپس به مقایسۀ آن با سنت شفاهی در ایران باستان پرداختهایم. یکی از مهمترین مبانی سنت شفاهی ارتباط مستقیم آن با تقدس کلام است که در این مقاله نمونههایی از آن در میان اعراب قدیم و ایرانیان باستان تشریح شده است. از مهمترین نتایج این پژوهش این است که؛ با نگاه به سنت شفاهی از منظر زبانی و کارکردِ ذهنِ انسانِ بدوی و با کندوکاو در سازوکار آن، میتوان به رازورمزِ جهانِ بدوی راه یافت. به عنوان مثال یکی از مهمترین اسرار در بخشهای کهن اوستا، ارتباط فرهنگ و سنت شفاهی با قالب سرودهای دینی و آئینی و به ویژه ستایش و پرستش خدایان است؛ به نحوی که میتوان ادعا کرد ستایش خدایانِ باستان، ویژگیِ ذاتیِ سنت شفاهی در این دوره است. در نهایت با اینکه انسان امروزی از مرحلۀ شفاهی به دنیای کتابت راه یافته است، همچنان جلوههایی از این جهانبینی را میتوان در آثاری چون گاتها مشاهده کرد.