فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    انتروتوکسمی به صورت یک بیماری رایج و با مرگ و میر بالا در بزها رخ می ­دهد.  این مطالعه با هدف بررسی پادتن‌های مادری ضد توکسین اپسیلون کلستریدیوم پرفرنجنس تیپ D انجام گرفت تا بتواند برنامه واکسیناسیون مقابله با انتروتوکسمی در بزها در شرایط ایران را بهبود بخشد.  برای انجام این مطالعه نمونه خون از بزغاله­ های متولد شده از 12 رأس بز که در 6 و 4 هفته قبل زایش با واکسن آنتروتوکسمی واکسینه شده بودند و همچنین نمونه خون از بزغاله­ های متولد شده از 7 رأس بز غیرواکسینه، در زمان­ های 0، 3، 14، 28، 42، 56، 70 و 86 روز پس از تولد، گرفته شد.  برای ارزیابی سرولوژیکی از الایزای مهاری استفاده شد.  نتایج مطالعه نشان داد که درصد مهار در مادران واکسینه نسبت به مادران غیرواکسینه به صورت قابل توجهی بالاتر است.  در بزغاله­ ها، درصد مهار در هر دو گروه تا سن 42 روزگی تفاوت آماری نداشت.  پس از این سن، درصد مهار در گروه کنترل به صورت قابل توجهی کاهش یافت و در سن 56 و 70 روزگی به صورت قابل توجهی نسبت به گروه تیمار پایین ­تر بود.  در ادامه، از نظر آماری تفاوتی در درصد مهار در سن 86 روزگی بین دو گروه مشاهده نشد.  در گروه غیرواکسینه، درصد مهار در سن 56 روزگی نسبت به درصد مهار در سن 42 روزگی به صورت قابل توجهی پایین ­تر بود.  در گروه واکسینه، درصد مهار در سن 70 روزگی نسبت به درصد مهار در سن 56 روزگی به صورت قابل توجهی پایین­ تر بود.  در نتیجه، واکسیناسیون بزها در ماه آخر بارداری در افزایش تیتر پادتن­ های مادری ضد توکسین اپسیلون کلستریدیوم پرفرنجنس تیپ D در بزغاله ­ها مؤثر است.  همچنین، سن 56 تا 70 روزگی در بزغاله­ های متولد شده از مادران واکسینه و سن 42 تا 56 روزگی در بزغاله ­های متولد شده از مادران غیرواکسینه به نظر می­رسد زمان ­های مناسبی برای تجویز اولین دوز واکسن انتروتوکسمی باشد.