فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    افت فشار خون نورموولمیک، می­تواند به دلیل اتساع عروق یا از دست دادن تون عروقی سیستم عصبی سمپاتیک رخ دهد.  هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تغییرات الکتروکاردیوگرافی و اختلالات ریتم قلب در سگ‌های دارای فشار خون نرمال، مبتلا به افت فشار خون ناشی از ایزوفلوران، و تحت درمان با افدرین، دوبوتامین و مایع درمانی بود.  بیست و نه قلاده سگ نر و ماده بالغ، از نژاد مخلوط، با وزن 3/4 ± 1/20 کیلوگرم و در محدوده سنی 5/1 تا 5/2 سال انتخاب شدند.  بیهوشی به ترتیب با پروپوفول و ایزوفلوران 5/1 درصد، در اکسیژن 100 درصد القاء و حفظ شد.  سپس با بیهوشی عمیق ایزوفلوران 3 درصد، افت فشار خون القا گردید.  به سگ­های تحت مطالعه، یکی از پنج درمان 1-  محلول رینگر (1 سی ­سی/کیلوگرم در دقیقه، تعداد: 5 سگ)، 2- محلول رینگر (1 سی ­سی/کیلوگرم در دقیقه) همراه با تزریق داخل وریدی افدرین (RE، 2/0 میلی­گرم/کیلوگرم، تعداد: 6 سگ)، 3- محلول رینگر (1 سی ­سی/کیلوگرم در دقیقه) با انفوزیون داخل وریدی دوبوتامین (RD، 5 میکروگرم/کیلوگرم در دقیقه، تعداد: 6 سگ)، 4- تزریق داخل وریدی افدرین (E، 2/0 میلی­گرم/کیلوگرم، تعداد: 6 سگ) و 5- انفوزیون داخل وریدی دوبوتامین (D، 5 میکروگرم/کیلوگرم در دقیقه، تعداد: 6 سگ) داده شد.  هر زمان که فشار خون مستقیم پس از درمان، به بالای 60 میلی‌متر جیوه می­رسید، درمان قطع می‌شد و مقدار ایزوفلوران کاهش می‌یافت.  در صورت عدم پاسخ، درمان یک بار دیگر تکرار می­گردید.  الکتروکاردیوگرام از تمام حیوانات در مقاطع زمانی مشخص گرفته شد. تعداد ضربان قلب پس از درمان در گروه رینگر با دوبوتامین (75/14 ± 2/184) نسبت به افدرین (8/23 ± 6/99) و دوبوتامین (29/20 ± 8/108) به طور معنی‌داری بیش­تر بود.  تعداد ضربان قلب در گروه رینگر با افدرین پس از درمان (46/26 ± 5/110) به طور معنی‌داری بیش­تر از سطح پایه بود.  تغییرات در دامنه و دوره موج P، دامنه و دوره QRS، فاصله PR، فاصله QT، محور الکتریکی قلب و شکل قطعه ST معنی ­دار نبود.  نتیجه ­گیری شد که افزودن افدرین یا دوبوتامین به مایع درمانی معمولی، در سگ­ های با افت فشار خون نورموولمیک، می­تواند با تعداد ضربان قلب بالاتر، همراه باشد. با توجه به نتایج به دست آمده، دوبوتامین همراه با محلول رینگر (گروه 3)، به میزان بیش­تری، باعث افزایش تعداد ضربان قلب نسبت به گروه­ های دیگر شد.