بررسی جایگاه و تحولات ضربالمثل در سبکهای نثر ادبیات کلاسیک
نویسندگان
1 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ارومیه ، ارومیه، ایران
3 دانش آموخته دوره دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران،
doi
10.30465/cpl.2023.41257.3099چکیده
در این پژوهش با هدف بررسی کلی جایگاه و تحولات ضربالمثلها در سبکهای نثر فارسی، سیر تطور تاریخی کاربرد انواع ضربالمثلها، نحوه کاربردشان در متن، ارتباط ضربالمثلهای فارسی با ضربالمثلهای عربی و بررسی رویکرد نویسندگان به آنها در پانزده کتاب منثور در موضوعهای مختلف، از قرن پنجم تا قرن نهم تحلیل شده است. در این قرنها، انواع آیات و احادیث، امثال سائره، سخنان مشایخ، اشعار شاعران و داستانهای مشهور به صورت ضربالمثل وارد نثر شدهاند، نتایج بررسی ها نشان میدهد: از نظر تاریخی، سبک مرسل(قرن پنجم): دورۀ آغاز حضور ضربالمثلها، سبک بینابین(اواخر قرن پنجم): دورۀ تثبیت، سبک فنی و مصنوع(قرن ششم و هفتم): دوران طلایی و قرن هشتم و نهم: دوران افول کاربرد ضربالمثلها در متون فارسی است. تکرار بدون تغییر، تکرار با تغییر جزئی، مثلسازی، متروک شدن برخی امثال با تغییر سبکها از تحولات ضربالمثل در این قرنهاست. جایگاه آنها در متن با حروف و جملههای رابط یا بدون رابط و مستقیم است. ضربالمثلهای عربی در چند روش: بدون ترجمه، ترجمۀ لفظی، ترجمۀ مفهومی و معادلسازی در کنار ضربالمثلهای فارسی آمدهاند، نویسندگان متون نیز برخی ضربالمثلها را در راستای اندیشه خود تغییر داده یا ردّ کردهاند.