ارائه مدل ارزیابی هماهنگی در خطمشی های اداری جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری، گروه مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، ایران
2 استاد تمام دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه رهبری و سرمایه انسانی، دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، ایران.
4 دانشیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکده معارف اسلامی و مدیریت، دانشگاه امام صادق علیهالسلام، ایران.
doi
10.22111/jmr.2025.51194.6340چکیده
هماهنگی خطمشی یک اصطلاح تخصصی جدید اما دارای قدمتی دیرینه در اطلس مفهومی خطمشیگذاری و حکمرانی عمومی است. این مهم بر اساس بند 14 سیاستهای کلی نظام اداری (31/01/1389) مبنی بر «کلنگری، همسوسازی، هماهنگی و تعامل اثربخش دستگاههای اداری»، یکی از اهداف اساسی نظام حکمرانی و اداری کشور قلمداد میشود. پژوهش حاضر با استراتژی آمیخته اکتشافی ابتدا با مطالعه چند موردی و تحلیل تجانس دو خطمشی مهم و اثرگذار در نظام اداری شامل قانون مدیریت خدمات کشوری (مصوب 1386) و نقشهراه و برنامههای جامع اصلاح نظام اداری (1392 الی 1400) توانست مقولهها و مولفههای هماهنگی را شناسایی کند و سپس در مرحله کمی با استفاده از روش ترکیبی مدلسازی ساختاری و تفسیری(ISM) و دلفی فازی(DF) درصدد ارائه مدلی برای ارزیابی هماهنگی در خطمشیهای جمهوری اسلامی ایران برآمده است. این مدل در دو محور شامل محور عمودی که حاوی چهار سطح برای هماهنگی از هماهنگی سلبی به سمت هماهنگی ایجابی است و محور افقی که مقولههای هماهنگی به ترتیب اثرگذاری کمتر به اثرگذاری بیشتر چینش شدهاند، طراحی شده است. مدل ارائه شده در مجموع دارای 1000 امتیاز و شامل ۸ مقوله اصلی و ۲۶ مؤلفه فرعی هماهنگی است که امتیازدهی و ترتیبگذاری آنها بر اساس منطق دلفی فازی بوده است.