بررسی خشکیدگی درختان حرا در خور بساتین، خلیج نایبند، استان بوشهر با تاکید بر عوامل انسانی
نویسندگان
1 هیات علمی تمام وقت
2 دانشیار دانشکده منابع طببیعی دانشگاه شهرکرد
3 کارشناس ارشد فضای سبز منطقه ویژه انرژی پارس
4 کارشناس فضای سبز عسلویه
5 عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان بوشهر
doi
چکیده
خشکیدگی تدریجی یا ناگهانی درختان حرا در خلیج نایبند مسالهای است که در سالهای اخیر سبب کاهش سطح رویشگاه، تخریب زیستگاه و کمرنگ شدن دورنمای توسعه پایدار در منطقه ویژه انرژی عسلویه شده است. در این تحقیق دو خور بساتین و بیدخون به علت دارا بودن سطح بیشتری از درختان حرا و نیز مشاهده موارد خشکیدگی بالا در خور بساتین و موارد خشکیدگی محدود در خور بیدخون، مورد توجه قرار دارند. با نمونهبرداری از تعداد 21 خط نمونه 100 متری در راستای طولی خور بساتین (به عنوان مورد) و 6 خط نمونه در طول خور بیدخون (به عنوان شاهد) به گونهای که بیشترین تعداد درخت در مسیر آنها قرار گیرد، به روش تحلیل مولفه اصلی و آنالیز واریانس یک طرفه، ویژگیهای درختان و تفاوتهای محیطی این دو خور، مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج این مطالعه نشان میدهد که تفاوت معنیداری در ویژگیهای کمی و کیفی درختان باقیمانده در خور بساتین در مقایسه با خور بیدخون وجود ندارد که این میتواند نشاندهندة تاثیر عوامل محیطی در خشکیدگی درختان حرا باشد. اختلال در فرایند جذر و مد (میزان آب ورودی به خور بساتین و سرعت تخلیه آن) در نتیجه بسته شدن دهانه خور، نزدیکی به منبع مازوت و جادههای دسترسی، تسریع کننده خشکیدگی درختان در این خور بوده است.
