فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

    میکروپلاستیک‌ها به عنوان یک آلاینده جدید محیطی پایدار، می‌توانند از موانع تغذیه­ ای عبور و در بافت­ های مختلف بدن تجمع کنند.  با این حال، اثرات بافت­ شناسی و هیستومورفومتری میکروپلاستیک پلی­استایرن بر بافت بیضه و مکانیسم آن‌ها نامشخص است.  مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثرات میکروپلاستیک پلی­استایرن بر پارامترهای هیستومورفومتریک بافت بیضه در موش انجام گرفت.  در این مطالعه، 36 سر موش نر بالغ نژاد NMRI به چهار گروه 9 تایی تقسیم شدند.  سه گروه از موش ­ها میکروپلاستیک پلی­ استایرن را با دوزهای 01/0، 1/0 و 1 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن از طریق گاواژ به مدت 42 روز دریافت کردند.  گروه کنترل نیز 1 میلی­ لیتر آب مقطر را به صورت گاواژ دریافت کرد.  نمونه­ های بافتی بیضه 24 ساعت پس از آخرین درمان از موش‌ها جمع ­آوری و جهت بررسی ­های هیستومورفومتریک مورد استفاده قرار گرفت.  مطالعه حاضر نشان داد که پلی ­استایرن موجب کاهش معنی­ داری در پارامترهای ارتفاع اپیتلیوم ژرمینال، قطر لوله ­های اسپرم‌ساز، تعداد سلول­ های سرتولی، تعداد سلول‌های لیدیگ، تعداد اسپرماتوسیت­ ها، ضریب تمایز لوله‌ای، ضریب اسپرمیوژنز ،ضریب تجمعی، ضریب میوزی و شاخص جانسن نسبت به گروه کنترل گردید و همچنین پلی­ استایرن موجب شد پارامترهای ضخامت کپسول بیضه، تعداد سلول­ های ایمنی تک­ هسته ­ای و ضخامت بافت همبند بینابینی نسبت به گروه کنترل به طور معنی ­داری افزایش یابد.  یافته‌های ما نشان داد که تجویز میکروپلاستیک پلی ­استایرن موجب تغییرات گسترده در اندازه و ساختار بافتی بیضه در موش‌ها می ­شود که بر سیستم تولیدمثلی تاثیرگذار است و در نهایت موجب اثرات منفی بر توان باروری در موش می گردد.